Door Afrika met Tom en Laura

Marokko - Casablanca, Azrou, Hassi Labied en Tinerhir

2009-06-09T00:45:00.027+01:00

Donderdag 28 mei zijn we nog verder omhoog gereden, naar ‘Casa’, zoals ze de stad Casablanca hier noemen. Je merkt dat er in de grote steden enorme verschillen zijn tussen arm en rijk. Op de weg zie je zowel mensen met prachtige merkkleding in peperdure auto’s, als arme sloebers in hun smerige kloffie op een ezel. Casablanca is een gigantische stad en wat is het verkeer er een chaos. Voordat je een rotonde opgaat sta je eerst voor een stoplicht, en zodra je groen licht hebt, moet je tussen de andere auto’s die naast en om je heen rijden, tot aan het midden van de rotonde zien te komen. Als je vervolgens rechtdoor moet lukt het nog wel, maar afslaan naar rechts of links, is écht spannend! We hielden na en lange dag rijden de drukke stad al snel voor gezien, en zijn toen naar een camping, net buiten de stad gegaan.

Voordat we de 29e weer terugreden naar de snelweg, om richting Meknes te gaan, zijn we eerst nog even bij wat stalletjes gestopt om vers fruit te kopen. Wat zijn de Marokkanen toch experts in stapelen. Auto’s zijn vaak dubbel zo hoog beladen, zodat ze helemaal scheef hangen en dat je er bijna niet naast durft te rijden. In kleine winkeltjes wordt alle ruimte benut; producten worden bijna tot aan het plafond opgestapeld. En momenteel is het meloenen-tijd, overal kun je langs de kant van de wegen meloenen kopen, en niet zomaar meloenen, nee reusachtige watermeloenen, die soms tot wel 2 meter hoog opgestapeld staan.

Nadat we onze vitamines hadden ingeslagen, hebben we de snelweg gepakt via Casablanca en Rabat naar Meknes. Toen we onderweg bij een tankstation vlakbij Rabat even wat wilden gaan drinken, kwamen we stomtoevallig Moustafa en zijn vriend tegen. We hebben hen 20 mei gezien bij de grensovergang Ceuta-Marokko. Moustafa had toen zijn mobiele telefoonnummer aan ons gegeven voor als we hulp nodig zouden hebben. Toen we naar hen toeliepen, kregen we allebei dikke kussen en een omhelzing, en mochten aanschuiven voor een kopje thee. Ze waren helemaal enthousiast ons weer te zien, en vroegen naar onze belevenissen. Zij hadden familie in Casablanca bezocht, en waren weer op de terugweg naar Nederland. Na even bijgepraat te hebben, zijn we ieder weer onze weg gegaan, wij naar Meknes, om daarna af te zakken naar Ifrane.

Ifrane is een Alpine-stijl dorpje en ligt in een prachtig bosrijk gebied in de Midden-Atlas. Het regende pijpenstelen toen we er einde van de middag aankwamen. Aan de Boulevard Mohammed V zou een camping gelegen zijn. We moesten er wel een beetje om lachen, want in iedere stad of dorp is wel een grote straat of doorgaande weg met de naam Boulevard Mohammed V of Avenue Hassan II, het kan niet missen! Enfin, de camping die we er vonden was open, tenminste, de slagbomen stonden open. Maar wat zag het er vreselijk uit; een terrein met metershoog onkruid, 2 smerige donkere en vervallen sanitairgebouwen zonder water en licht, de receptiedeur was gesloten en er waren geen gasten te bekennen. Logisch natuurlijk. Net voordat we weg wilde rijden, kwam er een klein vrouwtje uit een kelder van het huis wat naast de camping stond. Er was dus toch leven. Het vrouwtje gaf aan dat we er prima konden kamperen, voor maar 70 dirham. Nou, daarvoor hebben we vriendelijk bedankt.

Door gegaan naar Azrou, hopend op beter weer en een betere camping. Omdat we meer de hoogte in gingen waren er ook steeds vaker borden en (open) slagbomen aan de weg te zien, met daarop ‘Barrière de neige’. Het schijnt hier volgens de bewoners heel heftig te sneeuwen. Vlak voor het plaatsje Azrou, stopte het met regenen en troffen we direct langs de weg een camping. Er kwam een vriendelijke Engelssprekende Marokkaan naar ons toe om ons welkom te heten. Tussen een aantal kersenbomen mochten we de auto parkeren, een mooie plaats met uitzicht op de bergen. Meteen de daktent uitgeklapt, want de paarse luchten die kwamen aandrijven zagen er veelbelovend uit. En inderdaad, het duurde niet lang voordat het hard begon te waaien en stortregenen. Koken en buiten zitten werd te nat, zelfs onder het dikke bladerendak van de kersenbomen. Tussen de buien door hebben we snel wat eten gemaakt en daarna in de auto opgegeten, kan ook gezellig zijn! De hele avond en nacht heeft het geregend, maar de volgende ochtend vroeg scheen de zon en was alles alweer droog voor vertrek.

30 mei. De campingeigenaar vertelde ons dat er op 10 minuten afstand , in ‘Foret de Cedres’ een 800 jaar oude boom staat waar Barbary-apen in rondhangen. Dus zijn we daar ’s morgens gaan kijken. Midden in het bos stond daar dé boom, gigantisch hoog maar zonder apen erin. Die waren verderop aan het rondhangen bij de stalletjes waar ze fossielen verkopen, afkomstig uit de bergen. Het stelde niet zoveel voor, maar leuk om even gezien te hebben.

We wilden deze dag proberen om naar de woestijn te rijden, bij Merzouga. Om daar te komen moet je door een deel van de Hoge Atlas. Richting Midelt reden we hoger en hoger, totdat de bomen achter ons bleven, en we in een heel vlak gebied belandden, met knalgroen gras, zo groen dat het bijna nep lijkt, en allerlei soorten bloemen, een fleurig geheel. Af en toe leek het zelfs of er een laag sneeuw lag, maar toen we bij zo’n witte vlakte uit de auto stapten om het van dichtbij te bekijken, bleken het duizenden kleine witte bloemetjes die in een laagje water groeien.

In Midelt hebben we gezellig tussen wat oude Marokkaanse mannetjes bij een cafeetje wat gegeten en gedronken. Een van de mannetjes schoof bij ons aan tafel en showde een mapje met foto’s van een camping in Merzouga. Deze camping wordt gerund door familie van hem en is volgens hem dé plek om naartoe te gaan. In ene verdween hij, en even later stond hij weer voor ons, en toverde een visitekaartje van de camping tevoorschijn waarop hij de route er naartoe uittekende. Wat een service toch, ook al hadden we er niet om gevraagd.

Door de Hoge Atlas rijden was prachtig, reusachtige bergen, rotsen, kleine roodgekleurde huisjes, haarspeldbochten, tunneltjes, riviertjes en veel oases met palmbomen. De bergen weer uit, en het werd heet en stoffig. Zo nu en dan zagen we zand en takjes de lucht in gezogen worden, er waren verschillende wervelwindjes te zien. Via Errachidia zijn we weer naar Erfoud gereden. In Erfoud konden we kiezen; of via een piste direct naar Merzouga of via Rissani over een geasfalteerde weg. Aangezien het al laat werd en we niet wisten hoe zwaar de piste zou zijn hebben we voor de asfaltweg gekozen. De bergen achter ons, en voor ons en opzij alleen maar zandvlakten. Het waaide er flink. De mensen buiten liepen voorovergebogen met doeken om hoofd en mond, want anders was het echt zandhappen. We zagen dromedarissen rondlopen en in de verte, tussen de wolken stof en zand kwamen de roodbruine zandduinen in zicht, daar gingen we naartoe, het begin van de Sahara.

We kozen ondanks het advies van het mannetje die middag, voor een andere auberge/camping. Net voor Merzouga zijn we afgeslagen naar Hassi Labied, dit plaatsje ligt ook aan de rand van de zandduinen. In Auberge/Camping Sahara werden we gastvrij ontvangen met een kopje hoog geschonken muntthee door de eigenaar. Via meneer hebben we voor de ochtend erop een dromedaristocht voor de zonsopgang geregeld, dat leek ons wel wat. Ja, het was zandhappen, maar we hadden toch wel een geweldige mooie kampeerplaats, tussen de nomadententen en palmbomen, en meteen achter de auto de zandduinen. Volgens de campingeigenaar zou de wind gaan liggen in de avond, en dat klopte gelukkig. Het is hier ’s avonds zo helder, we zijn voor we naar bed gingen nog even de zandduin achter de camping opgeklommen, en hebben heerlijk op onze rug in het warme zand liggen kijken naar de sterren.

Zondag 31 mei. Om 03.30 uur ging de wekker, want om 04.00 uur stond een berberman met dromedarissen klaar naast onze camping. Er lagen 4 dromedarissen in een rij, 2 voor ons en 2 voor Duitse gasten die naast ons op de camping stonden. Toen we ‘opgestegen’ waren, schommelden we in een rij de zandduinen in, met de berberman voorop, op zijn slippers. Het begon langzaamaan al wat lichter te worden en wat was het vreselijk stil om ons heen. We zagen verderop al meer grote zandduinen opdoemen. Halverwege onze tocht kwam een 2e berberman met een grote tas ons vergezellen, en maakte een praatje met onze berberman. Wat zou er toch in die tas zitten…

Het bestijgen van een duin op een dromedaris is toch wel bijzonder, maar het afdalen des te meer. Vooral als je dromedaris niet netjes in de rij blijft lopen, maar eigenwijs naast de rest én naast de strakke lijn boven op de duin gaat lopen! Maar, eigenwijs of niet, mijn dromedaris bracht mij evengoed netjes samen met de anderen naar de plaats waar we moesten zijn. Want na 3 kwartier waren we aangekomen bij een enorme hoge zandduin. We mochten afstappen en de dromedarissen bleven daar liggen samen met onze schoenen. Volgens de berbermannen konden we de duin het beste blootsvoets beklimmen. Eenmaal boven aangekomen, hadden we een prachtig uitzicht op de duinen om ons heen, en de kleine dorpjes ver achter ons. Wat een belevenis om zo aan de rand van de Sahara de zon op te zien komen. Zodra de zon boven de duinen verscheen, zag alles er nog veel mooier uit; de kleuren van de duinen, de contouren en de schaduwen. Naar beneden, de duin af ging snel. Tom sprong in 3 grote sprongen naar beneden. En een van de berbermannen vond het grappig om mij aan mijn been vast te pakken, en sleepte me achter zich aan. Beneden aan de duin lagen onze dromedarissen nog steeds herkauwend op ons te wachten.

De schoenen opgeknoopt en met blote voeten weer opgestegen. Lekker zacht en warm om zo’n dromedarisbuik. Zo liepen we met z’n allen terug naar de camping. Daar aangekomen maakte de 2e berberman zijn tas open en begon zijn handeltje op het zand voor ons neer te leggen. Uit krantenpapier frutselde hij stenen dromedarisjes en fossielen. Ja, en natuurlijk hebben ook wij ons laten verleiden tot de aankoop van een mooi zwart stenen dromedarisje als aandenken aan ons Saharabezoek.

Terug op de camping hebben we ontbeten. Het was nog vroeg, en niet zo erg warm, ideaal om weer op pad te gaan. We zijn weer terug omhoog gereden naar Erfoud, ditmaal via de piste. De eigenaar van de camping had voor ons uitgetekend waar de piste begint en welke aanknopingspunten we kunnen gebruiken voor de route naar Erfoud, want pistes worden niet met borden aangegeven. Het viel reuze mee, af en toe wat mul zand, maar grote delen stenen en wasbordweg.

Vanaf Erfoud zijn we doorgereden richting Tinerhir. Niet zo’n interessante route vonden wij, een beetje een saai en kaal landschap. Net voor Tinerhir gingen we weer omhoog de bergen in, en na een aantal kronkelwegen kwamen we aan het begin van de Gorge du Todra, een enorme kloof in het Hoge Atlasgebergte. Het eerste gedeelte van de kloof is vrij breed, met langs de randen van de bergen tientallen roodgekleurde kasbahs, en in het dal grote oases. Verderop in de gorge werd het nauwer. Beneden naast de weg loopt een riviertje waar mensen aan het zwemmen waren, en kleding en grote tapijten aan het wassen waren.

Nadat we de gorge bekeken hadden, zijn we terug naar het begin gereden, daar was een leuke camping met plaatsen tussen de fruitbomen, erg mooi. We waren niet de enige Nederlanders daar, een caravan-club streek naast ons neer op de camping. Nederlanders onder elkaar, gezellig hoor. Her en der een praatje gemaakt en we mochten zelfs een centrifuge lenen, die de club helemaal vanuit Nederland had meegesjouwd. De was is tijdens deze vakantie nog nooit zo snel droog geweest, bedankt caravan-club!

Marokko - Marrakech, Tiznit en Agadir

2009-06-06T10:35:00.005+01:00

Ssalamu’lekum! Na onze geweldige medina tour in Fès zijn we vrijdag d 22e lekker simpel en snel via de tolweg naar Marrakech gereden. Daar hebben we 2 nachten op camping Le Relais de Marrakech gestaan, om de was te doen, de auto even na te kijken, én om een beetje te relaxen.
Zondag 24 mei, op naar Tiznit, een mooie plek als tussenstop voordat we de Western Sahara in gaan. De N-weg van Marrakech naar Agadir loopt voor en groot deel door de bergen, de uitlopers van de Atlas. Het landschap ziet er best mooi uit, met bruin-, rood-, en geeltinten. Ook al is het er droog, je ziet en ruikt langs de kant van de weg enorme bremstruiken. Er groeien hier ook veel olijfbomen, en arganbomen, en zo nu en dan zie je groepjes palmbomen langs de watertjes in een van de kloven van het gebergte.

Aan het einde van de middag kwamen we aan in Tiznit. Leuk om hier zoveel Land Rovers te zien rondrijden, de meeste zijn wit, maar de Land Rover-sleepwagens zien er daarentegen erg vrolijk uit.

In de Lonely Planet stond dat er een camping midden in het stadje zou zijn, en jahoor, aan een grote straat met wat winkeltjes en een groot hotel, was daar Camping Municipal International, een soort ommuurde parkeerplaats met wat campers. Goed genoeg, het is toch maar voor een nachtje, dachten we zo. Ik ben naar de receptie gelopen om ons te registreren. Je moet in Marokko bij iedere camping een registratieformulier invullen, waarop o.a. je volgende doel, je reisrichting. Ik had netjes Mali ingevuld. Maar toen meneer dat las, vroeg hij me direct met een zeer ernstig gezicht of we al wel de visa voor Mauretanië hadden geregeld. Nee, dat hadden we niet, want we hadden net voor vertrek vernomen van andere reizigers (die dezelfde route hadden gereden), dat we net als 2 jaar geleden, de visa aan de grens konden kopen, dus dat legde ik hem uit. Als reactie schudde meneer heftig met zijn hoofd, “No, no, c’est impossible!” en daar achteraan een snelle en lange Franse uitleg met Marokkaans accent die ik totaal niet begreep. Na 2 pogingen tot begrijpen, ben ik naar een van de Belgische campers gelopen, in de hoop dat een deze gasten Nederlands en Frans spreekt om de uitleg van de receptionist te vertalen. Gelukkig wilde een vriendelijke Belgische mevrouw wel even meelopen. De receptionist moest lachen toen weer bij hem aan zijn receptiebalie langs kwam, ditmaal met mijn ‘tolk’, en hij deed nogmaals zijn verhaal aan de Belgische dame. Wat bleek nou; hij had van verschillende reizigers gehoord dat ze bij de grens van Mauretanië zijn weggestuurd, omdat daar sinds een week geen visa meer worden verstrekt. Zij moesten terug naar Rabat om daar een visumaanvraag in te dienen… Poeh, dat was geen goed nieuws, dus meteen op onderzoek uit gegaan.

In het 4 sterren hotel vlakbij, konden we een wifi-code kopen. We hebben ons deze avond dan ook heel decadent in een zitje van de zeer chique hal van het hotel geïnstalleerd en vervolgens met ons laptopje geïnternet. Het was even zoeken, maar uiteindelijk vonden we op een Frans reizigersforum zo’n 10 berichten over het niet meer kunnen kopen van visa aan de grens. Niemand kon vertellen wat de precieze reden is, maar men vermoedt dat Mauretanië heel voorzichtig is nu het toerisme daar slecht gaat, en de toeristen nu op afstand houdt wegens de aankomende verkiezingen op 30 mei. We hebben voor de zekerheid de telefoonnummers van de Nederlandse Ambassade in Rabat en het consulaat in Nouakchott opgezocht, wellicht dat zij ons maandagmorgen meer informatie zouden kunnen geven. Diep van binnen wisten we dat de ambassades waarschijnlijk niet veel meer zouden kunnen vertellen. Een bevredigend antwoord was niet echt te verwachten, aangezien de verhalen op het Franse forum duidelijk genoeg waren. Realistisch gezien zouden we het ook nooit gaan redden qua tijd, als we weer terug zouden moeten naar Rabat om de visa aan te vragen. Tiznit-Rabat is ongeveer 1,5 dag rijden, en dan nog weer 1,5 dag terug, en vervolgens moet je nog rekenen op 1 à 2 dagen om je visa aan te vragen. Om dan nog op tijd in Bamako aan te komen, zouden we alle resterende dagen van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat moeten doorrijden, én dan zou er ook niets meer mogen tegenzitten.

Maandagmorgen 25 mei; toch maar even gebeld met de Nederlandse Ambassade in Rabat, want het consulaat in Nouakchott nam niet op. Bij deze ambassade was niets bekend, maar ze gaven ons het telefoonnummer van ene Harry van de Nederlandse Ambassade in Dakar. Hij kon ons vervolgens bevestigen wat we al wisten. Het enige nieuws was, dat volgens hem de visa in Casablanca moeten worden aangevraagd, en dat een aanvraag minstens 2 werkdagen zal duren. We hadden het al een zien aankomen en hadden het al zo’n beetje besloten en besproken ook met Toms vader, maar nu was het besluit definitief: we gaan NIET naar Mauretanië en Mali. We vinden het echt heel jammer, en balen er flink van, we hadden er zo naar uitgekeken om deze route te gaan doen. Hetzelfde geldt natuurlijk voor Nico en Rob. Maar…we mogen niet klagen, Marokko is een prachtig land, en we hebben nog lang niet alles gezien, dus we gaan ons hier de komende dagen nog zeker vermaken!

Dinsdag 26 mei. Nu we in Marokko blijven, hebben we de kaart en Lonely Planet maar weer eens flink doorgespit en een leuke nieuwe route uitgestippeld. Het wordt; Agadir, Casablanca, Meknes, en dan door de Hoge Atlas richting de woestijn. Vervolgens via Tinerhir (Gorge du Dades) en de Route du Kasbah, via Ouarzazate naar Marrakech om daarna terug te rijden naar Agadir. Vanuit Agadir zullen we zondag 7 juni weer naar Nederland vliegen.

Vanuit Tiznit zijn we naar de badplaats Agadir gereden. Daar hebben we heerlijk de hele middag op een terras in de zon gezeten, met uitzicht op het strand en de zee. Het is in Agadir behoorlijk toeristisch, een soort Lloret de Mar, we zijn er in ieder geval niet de enige Europeanen! We spraken op hetzelfde terras een Nederlands echtpaar. Zij hadden zojuist een 12-daagse busrondreis gedaan. Ze vonden het erg mooi, maar erg vermoeiend en de busritten waren ietwat spannend…ja, als je de buschauffeurs hier ziet rijden… Zij waren ook op plaatsen geweest welke wij in onze tour hebben bedacht. De Hoge Atlas, de woestijn en de Gorge du Dades schijnen prachtig te zijn, dus dat is fijn om te horen. De camping in Agadir zelf bleek helaas gesloten, dus zijn we ’s middags verder omhoog gereden langs de kust. Ongeveer 25 km boven Agadir troffen we een leuke camping, aan de rand van de bergen én met zwembad. We hebben daar 2 nachten geboekt, om daarna weer verder te rijden naar boven, naar Casablanca.

Door Afrika 2009 - Marokko - Fes

2009-05-25T19:20:00.007+01:00

De 21e zijn we ’s morgens vroeg naar de medina in Chefchaouen geweest. We hebben de auto vlakbij de ingang van de medina geparkeerd, en meteen op onze GPS het waypoint genoteerd. Medina’s zijn een grote wirwar van smalle steegjes en straatjes, een plek waar je makkelijk de weg kwijt kan raken. In de medina waren vrij veel deurtjes gesloten, waarachter de kleine winkeltjes gevestigd zijn. Evengoed hebben we er even doorheen gewandeld, want in de ochtendzon zagen de blauwgeschilderde steegjes er weer prachtig uit. Na een kopje echte Marokkaanse muntthee en koffie zijn we weer naar de auto terug gegaan. Daar stond een ‘bewaker’ naast. Deze oude man in smoezelige Djellaba en met nog 4,5 tand vertelde dat hij op onze auto had gepast. Het was wel een vriendelijk manneke, dus hebben we hem wat dirhams gegeven voor zijn service. Hij was er helemaal blij mee, en toen we waren ingestapt in de auto, begon hij spontaan voor Toms raam een lied te zingen, in het Arabisch. Toen de man uitgezongen was, probeerden we de straat uit te rijden. Maar bij het kruispunt konden we niet verder, helaas, in het midden stond een man driftig zijn schaap over het kruispunt te trekken aan een touw, alleen had het schaap geen zin,hij bleef stokstijf staan… Komt er vervolgens nóg en man met een schaap aan een touw de weg oversteken, en gaat recht voor de neus van onze auto met de andere man een praatje staan maken! Ach het is en blijft grappig dit soort situaties, ze komen regelmatig voor en we kunnen er wel om lachen. Gewoon een beetje geduld hebben en na wat toeteren en gabaren kom je er uiteindelijk wel een keer langs hoor.

Ons volgende doel; Fès. Toen we ’s middags de stad binnenreden, op zoek naar Camping International, kwam er een Marokkaan op z’n brommertje naast ons rijden, hij vroeg waar we heen wilden, want hij zou ons wel voorgaan met de brommer om ons de weg te wijzen. En zo volgden wij Abdul op zijn brommertje naar de camping. Vlak voor de camping sprong er nog even en vriend bij Abdul achterop. Aangekomen op de camping vertelde de receptionist Hamid, dat de jongens wel te vertrouwen zijn, ze zijn geen officiële gidsen in Fès, maar leiden daar wel vaker toeristen rond. Dus hebben we een nacht op de camping geboekt, de auto geïnstalleerd en met Abdul afgesproken, dat we met zijn vriend Idriss, die ook Engels spreekt, die avond een rondleiding door de medina krijgen.

Om half 5 stond Idriss voor de poort van de camping. Hij regelde een taxi, en we reden daarmee met z’n 3en naar het deel van de stad waar de oude aardewerkfabriek staat. Daar aangekomen werden we verwelkomd door een meneer die ons de fabriek zou showen, en Idriss zou netjes op ons wachten bij de ingang. De man die ons rondleidde vertelde ons over hoe de aardewerken Tajines, mozaïektegels, potten en nog vele andere aardewerken spulletjes worden gemaakt. We mochten de ovens bekijken waarin het aardewerk wordt gebakken, het maken van de tajines en potten, het lokaal waar het aardewerk met de hand wordt beschilderd, en een hal waar de mozaïeksteentjes op maat worden gemaakt en hoe ze de prachtige mozaïeken fonteinen en omlijstingen voor bijvoorbeeld spiegels maken. Alles wordt hier met de hand gemaakt, wat een priegelwerk.

Na de tour in de aardewerkfabriek hebben zijn we samen met Idriss naar de ingang van de medina in het oude Fès gelopen. Daar begon toch wel een hele bijzondere avond. Wat een indrukken zeg! Idriss wist ons toch best veel te vertellen over de stad, de medina. Hij heeft ons door tientallen steegjes en straatjes begeleidt, waar tussen de mensenmassa’s regelmatig geschreeuwd werd dat je aan de kant moest gaan, want als je met je rug tegen zo’n muur van steegje ging staan, kon er net een pakezel langs. We hebben de plaats gezien waar de mensen kleding en kleden kleuren in kleurstofbaden, we hebben de moskeen bewonderd vanaf de zijingangen, we hebben een rondleiding gehad in een winkeltjes waar ze leren schoenen en tassen verkopen, en vanaf het dak een prachtig uitzicht mogen zien op de kleurbaden beneden. We hebben een ouderwets apotheekje bezocht, en daar uitleg over kruiden en geuren gekregen, en ook zijn we in een bakkerijtje geweest, een Koranschooltje, een werkplaats waar ze leer kleuren, een winkel waar ze spullen maken als banken voor en bruidspaar waarop ze moeten zitten tijdens de bruiloft, en nog veel meer. Op straat was er overal nougat te koop, verse munt, allerlei, schoenen, sieraden, sjaals, fruit, groente, vlees en ook bosjes afgehakte geitenpootjes en geitenhoofdjes, dat zag er vreselijk uit, maar volgens Idriss eten de mensen dat hier ’s morgens als ontbijt… Na onze tour heeft Idriss ons netjes bij een taxi gebracht die ons naar de camping bracht, en hij heeft nog even zijn nummer achtergelaten, voor als Toms vader en vriend ook een tourtje wil. Voor ons was het in ieder geval een onvergetelijke avond!

Door Afrika 2009 - Marokko - Chefchaouen

2009-05-25T19:03:00.011+01:00

De 20e zijn we ’s morgens rond 8.00uur vertrokken richting Algeciras. Het was toch best wel weer spannend om de oversteek te gaan maken en de grens naar Marokko over te gaan, ook al is het niet meer nieuw voor ons. Onderweg zagen we her en der borden langs de kant van de weg waar je boottickets voor Marokko kan kopen. Dus besloten we deze keer de tickets bij en kantoortje aan de rand van een tankstation te kopen. Helaas spreken veel Spanjaarden geen Engels of Frans..het kostte dan ook enig handen en voeten werk…maar als resultaat: tickets voor de boot naar Ceuta om 10.00uur voor nog een mooie prijs ook.

Aangekomen op het haventerrein kwamen we in de rij voor de boot een Duits stel tegen van 80 jaar oud. Zij gingen met hun camper voor de 10e keer naar Marokko op vakantie. Achterop hun camper waren een stel fietsen geknoopt, die zouden ze bij een Marokkaanse familie langsbrengen, die ze al en paar jaar kennen. Leuk om hun verhalen te horen en hoe enthousiast ze zijn, het is toch fantastisch als je zo oud bent en nog zo kan reizen en genieten samen.

Op de boot was het vrij rustig. Dat gaf wel een goed gevoel, want dan zou het bij de grens ook wel eens rustig kunnen zijn. Na ruim een half uur schommelen op de ferry van Balearia konden we aan wal in de Spaanse enclave Ceuta, en kwamen we na een kwartier rijden bij de Marokkaanse grens. En ons gevoel was juist, het was er niet zo druk, zelfs niet zo rommelig als in 2007. We werden maar 1 keer aangeklampt door een mannetje, die ons voor geld wel even zou helpen met alle papierhandel. We dachten het prima zelf te kunnen regelen met onze Afrika ervaring, dus toen het mannetje ons riep dat we met hem mee moesten naar de medische post, hebben we hem vriendelijk bedankt voor zijn diensten. Alleen bleek later, dat hij toch wel gelijk had, want toen we met onze paspoorten bij het loket van de politie aan kwamen, werden we direct doorgestuurd naar de medische post…vreemd, want dat hebben we nooit eerder meegemaakt. Meteen hebben we onze gele boekjes te voorschijn gehaald om aan te tonen dat we echt wel alle benodigde vaccinaties hebben gehad. Maar toen werd pas duidelijk waar het om ging…er was grote angst voor de Mexicaanse griep. We werden verzocht in een rij aan te sluiten, om vervolgens 1 voor 1 dor een soort tunneltje te lopen welke je temperatuur meet. Aan het einde van het tunneltje stond een vriendelijk lachende Marokkaan in witte doktersjas te gebaren of je door mocht lopen of niet. Gelukkig stak meneer zijn duim omhoog toen wij door het tunneltje kwamen…en konden we weer verder met de rest; onze persoonsgegevens registreren bij de politie en de auto registreren bij het douanekantoortje. We werden tussendoor nog even aangesproken door een Nederlandssprekende Marokkaan, genaamd Moustafa, na gezellig en praatje te hebben gemaakt over onze reisplannen, heeft hij ons zijn telefoonnummer gegeven, hij ging familie opzoeken in Casablanca, dus mochten we hem ergens voor nodig hebben…toch erg aardig van hem. Na een uur waren we ongeveer klaar met alle zaken bij de grens, ondanks de griep-controle waren we verbaasd hoe soepel het allemaal ging.

In Marokko aangekomen, zagen we dat er in de afgelopen 2 jaar flink is gewerkt; de weg richting Tetouan en de rotondes zijn enorm opgeknapt. De perken zijn netjes gemaakt met mooie planten en bloemen, en er staan sierlijke straatlantaarns. En je kunt tegenwoordig zelfs via een snelweg van Tetouan naar het zuiden. Wij hadden ons voorgenomen om nog eens terug te gaan naar Chefchaouen, waar een leuke camping is en daar vlakbij een sprookjesachtige medina. Na nog even luxe wat boodschappen te hebben gedaan bij de ‘Marjane’ (vergelijkbaar met een Franse ‘Le Clerc’) en wat euro’s te hebben gewisseld voor dirhams, zijn we de bergen achter Tetouan ingereden richting Chefchaouen.

We hadden op de kaart een leuke gele regionale weg gezien, dat leek ons wel wat. En het bleek een echte Afrikaanse regionale weg; zigzaggend om wat potholes reden we dwars door kleine dorpjes de bergen in. Onderweg zwaaiden kindjes naar ons, en volwassenen die op hun ezels bossen takken aan het vervoeren waren knikten vriendelijk. Het was oppassen, want op de weg liepen regelmatig kuddes geiten, schapen, en ook kippen en honden. De ezel was hier trouwens hét vervoermiddel, auto’s zagen we hier bijna niet. Later bleek ook waarom…na een prachtige route tot ongeveer 1200m hoog, kwamen we bij een soort ommuurd station met zendmasten uit, een doodlopende weg! Gelukkig liep er een jongen rond die ons de weg wel kon vertellen; helemaal terug…tot aan Tetouan. Ach, bergafwaarts gaat altijd beter dan berg op. Weer aangekomen bij het begin van deze weg, zijn we ditmaal via de N13 naar Chefchaouen gereden, ook een mooie route hoor. In het voorjaar is hier alles groen, alles staat in bloei, en langs de kant van de weg kun je nu allerlei soorten fruit en olijven en dadels kopen, verser kan het niet. Vanwege het tijdverschil tussen Spanje en Marokko hadden we deze dag 2 uur extra. Dat was best fijn, aangezien onze d-tour bijna 2 uur extra tijd had gekost. Halverwege de middag zijn we op Camping Azilan in Chefchaouen neergestreken, en hebben daar heerlijk geluierd onder de bomen in de schaduw tot zonsondergang.

Door Afrika 2009 - Europa

2009-05-25T18:55:00.002+01:00

Wat heerlijk om weer naar Afrika te gaan! Na een paar maanden voorbereiden, zijn we 15 mei dan eindelijk vertrokken, met een volgeladen Land Rover en vol goeie zin! Ons plan was om dinsdag de 19e de oversteek nar Marokko te maken. Aangezien het vanaf Zuid-Frankrijk prachtig weer bleek, zijn we niet iedere dag tot ’s avonds laat doorgereden, maar tot in de middag, om nog lekker van de zon te kunnen genieten.

Vanaf dag 1 hebben we gezellig op campings gestaan. Heerlijk iedere dag buiten eten en wat is weer oud en vertrouwd om in ons daktentje te slapen, wat zijn we blij dat we hem na de vorige reis niet hebben verkocht! We hebben in Frankrijk 2 nachten gekampeerd en daarna nog 2 nachten in Spanje. De laatste nacht stonden we op een leuke camping aan de Costa del Sol, op ongeveer een uur rijden vanaf Algeciras. Op de camping hebben we de kaarten van Europa terug in de krat gedaan, en de kaarten en boeken van Marokko te voorschijn getoverd. Nog wat laatste boodschapjes gedaan, en zo waren we wel klaar voor de oversteek.

Weer op weg

2009-05-15T23:02:00.003+01:00

Na een geweldige reis in 2007, gaan we ook in 2009 weer op avontuur door Afrika.
In ruim 3 weken zullen we met onze Land Rover vanuit Alphen aan den Rijn naar Mali rijden.

16 mei vertrekken we vanuit Alphen aan den Rijn naar het zonnige zuiden. We hopen in het begin van week 21 de oversteek van Spanje naar Marokko te maken. Van Marokko hebben we tijdens de vorige reis door alle ‘haast’ niet zoveel gezien, terwijl het zo’n prachtig land is. Dat gaan we deze keer dus goed maken. Eind mei rijden we via Western Sahara naar Mauretanië, en vervolgens in een paar dagen naar Mali. 5 juni vliegen Toms vader en vriend Rob naar Bamako. Daar zullen wij gezellig samen een paar dagen doorbrengen én onze reisverhalen bespreken. Wij vliegen dan 8 juni terug naar Nederland, want vanaf Bamako nemen Nico en Rob het over; zij rijden dan de Land Rover terug naar Nederland.

Land Rover 90

2008-08-22T17:28:00.003+01:00

Naar huis…

2007-07-12T13:53:00.000+01:00

Nogmaals een paar dagen gezellig met Toms broer en gezin in Kaapstad doorgebracht, en vandaag, 12 juli is dan écht onze laatste dag in Afrika...

Ook al is het jammer dat deze geweldige reis is afgelopen, we hebben nu toch wel erg veel zin om naar huis te gaan en onze familie en vrienden na 5 maanden weer te zien.

Bij deze willen we jullie, onze trouwe websitelezers, enorm bedanken voor het volgen van onze Afrika-verhalen én ook allemaal: onwijs bedankt voor alle super leuke en lieve reacties!!!

Tot ziens in Nederland!

Liefs Tom en Lau

Zuid-Afrika en Namibië

2007-07-12T13:50:00.000+01:00

In Zuid-Afrika aangekomen, hebben we gezellig bij Toms broer Joep en gezin in Kaapstad gelogeerd, erg leuk om ze na lange tijd weer te zien!

We hadden al bedacht dat we een auto wilden huren, om Namibië nog te kunnen zien. Het is dan wel “verkeerd om” voor ons gevoel, om van Kaapstad weer omhoog naar Namibië te rijden, maar dan hebben we tóch onze reis, op Angola na, over land afgelegd.

Vanaf de 27e hebben we een auto gehuurd. Eigenlijk hadden we gehoopt een 4WD auto met daktent te huren, om een beetje op dezelfde manier verder te reizen. Maar helaas, die waren allemaal al weg; het is vakantie voor de Zuid Afrikanen, en die zijn blijkbaar dol op kamperen en 4x4 rijden. Dus werd het een kampeerbusje. Wat een overgang, van onze stoere Nissan Patrol, 4x4 met daktent, naar een truttig en suf Mercedes Vito busje (2WD) waarop met grote letters staat: “Maui Car Rental Services”. We voelden ons net een stel bejaarde toeristen in plaats van overlandreizigers. Maar, aangezien we bijna alle kampeerspullen in DRC hebben moeten achterlaten, was dit busje erg handig; alles wat we nodig hadden om te kamperen zat er in. En met de koude nachten was het toch ook best lekker om binnen in het busje te kunnen slapen.

Voor dat we weg gingen, hadden we boodschappen gedaan in een grote supermarkt, we hadden een mega koelbox in het busje, dus daar moesten we dan maar meteen gebruik van maken! Uitgebreid dingen gekocht die we de afgelopen maanden hebben gemist, zoals boterhammen ipv taaie zanderige stokbroden en na 4 maanden lachende koe op brood (La Vache Qui Rit, wie kent em nie)… eindelijk weer eens andere soorten beleg, én niet te vergeten…vlees voor een braai!

Via de westkust van Zuid-Afrika naar Namibië, een mooie geasfalteerde route met veel bergen, rotsen, riviertjes en meertjes. Het links rijden wende gelukkig ook weer snel. Begin van de avond kwamen we bij de grensovergang aan in Vioolsdrift. Even de auto registreren, formulieren invullen met persoonsgegevens, stempels in de paspoorten en binnen 10 minuten waren we Zuid-Afrika uit. Het binnengaan van Namibië bij Noordoewer was in principe net zo makkelijk. Alleen dachten wij, na onze fijne DRC-ervaringen, dat we weer eens Afrikaans opgelicht werden; we moesten namelijk voor het gebruik van de Namibische wegen betalen. Daar hadden wij niets over gehoord, en Maui had ons verzekerd dat alles voor de grensovergang voor de auto al was geregeld en betaald… We hadden niet genoeg geld bij ons, en moesten op zoek naar een bank. We kregen het bonnetje voor het weggebruik wel mee, en we dachten stiekem “Zullen we gewoon niet betalen en niet meer terugkomen?” Wij de grenspost verlaten en bij een pinautomaat in een winkeltje vlakbij wat geld opgenomen. Aan het personeel vroegen we of zij bekend zijn met het betalen voor het gebruik van de wegen. Toch maar goed dat we dat gedaan hadden, het blijkt dat alles in Namibië in een computersysteem geregistreerd wordt, en agenten je bij ieder roadblock kunnen vragen naar dat papiertje, en ook bij het verlaten van Namibië dien je het papiertje te tonen. Als je dan niet betaald blijkt te hebben, heb je een groot probleem. Dus toch maar teruggegaan naar de grenspost en betaald.

De eerste nacht hebben we op een camping in Noordoewer gestaan. We hadden in ons hoofd om de volgende dag vroeg op te staan en naar Windhoek te rijden, want we hadden maar 2 weken om Namibië te zien, en Namibië is een land met grote afstanden. Toen we de volgende ochtend wakker werden in ons busje, en we de gordijntjes open deden, bleek dat we een geweldig uitzicht hadden. De avond ervoor was het donker toen we aankwamen, geen idee dat we naast de Orange River stonden en op de bergen uitkeken. Het was er zo heerlijk rustig, dat we besloten nog een nacht te blijven, konden we meteen ook ons DRC-verhaal voor de website schrijven. Op de camping stonden aardig wat Zuid-Afrikanen, allemaal met dikke 4WD auto’s met daktent en de meest luxe outdoor spullen. Grappig dat in de afgelopen landen en in Europa een daktent iets heel speciaals is, hier in Namibië is het heel normaal om met de hele familie te kamperen, er stonden zelfs auto’s met 2 daktenten erop, of complete aanhangers waar daktenten opgebouwd waren.

Na een dagje relaxen in Noordoewer zijn we vrijdag de 29e naar de hoofdstad Windhoek gereden. Onderweg zagen we overal rockdassies, een soort groot uitgevallen grijze cavia’s. Deze schattige beestjes lagen heerlijk te zonnen op de rotsen langs de weg. Alleen hadden een aantal rockdassies blijkbaar het plan aan de andere kant van de weg te gaan zonnen, maar waren niet snel genoeg…platte asfaltdassies.

Eind van de middag kwamen we in Windhoek aan, waar we Paul (reisgenoot Kameroen, Gabon, Kongo) hebben opgezocht. We hebben in hetzelfde backpackershotel overnacht, en gezellig bij gekletst over zijn Angola en Namibië ervaringen en ons avontuur in DRC.

Zaterdag bedacht dat we naar Etosha National Park zouden rijden, om daar op een camping binnen de poorten van het park te kamperen. Maar toen we daar aankwamen, bleken alle 3 de restcamps al vol te zijn; we hadden moeten reserveren ivm vakantieperiode voor de Zuid-Afrikanen. Een camping vlak buiten de poorten gezocht, en daar gestaan, om de volgende ochtend vroeg het park in te gaan.

Om 06.15 uur reden we zondagochtend het park binnen, als échte wildlife-toeristen met onze verrekijker, Wildlife in Southern Africa boek en fotocamera op schoot, klaar om de net wakker geworden beestjes te spotten. We hebben de hele dag rondgereden in Etosha, en hebben aardig wat dieren gezien. Het hoogtepunt was toch wel toen een stel hyena’s met hun prooi vlak langs ons busje kwamen lopen, en zó dicht bij, dat we voor de zekerheid onze raampjes maar hebben dichtgedaan.

’s Avonds zijn we naar een backpackershotel in Tsumeb gegaan. Daar hebben we op internet een vlucht naar huis geboekt. Wel een raar idee, 12 juli weer naar huis…de afgelopen dagen hadden we samen veel over thuis gepraat, hoe het met het huis is, hoe Toms kleine nichtje er uit zou zien na zo’n lange tijd, én we hadden ook al flink gebrainstormd over banen. Ondanks het feit dat het bijna einde van de reis was, al wel weer zin om naar huis te gaan en vooral om na 5 maanden onze familie en vrienden weer te zien.

De dag erop hebben we o.a. de Hoba Meteoriet bekeken in de achtertuin van een boerderij. Deze meteoriet van 54000 kg, is ongeveer 80000 jaar geleden op aarde neergekomen, vlakbij Grootfontein. Daarna naar Windhoek terug gegaan, om voor Tom een kapper te zoeken. Nou, we hebben er een gevonden hoor, en wat voor 1. Een hele grote hardhandige vrouw, ze sjeesde met standje 5 zo snel door Toms haren, ze zou zo mee kunnen doen aan de kampioenschappen schapen scheren op Texel!

De 3e zijn we naar Harnas Wildlife Foundation gegaan, vlakbij Gobabis en de grens met Botswana. De familie Van der Merwe heeft hier een soort farm, een gigantisch terrein met opvang voor misbruikte, zieke en weesdieren, o.a. leeuwen, cheeta’s, luipaarden, wilde honden, apen en stokstaartjes. Geweldig om hier te kamperen; we werden op ons kampeerplekje zelfs vergezeld door een loslopende zebra, die zich lekker kwam opwarmen aan onze braai.

De volgende ochtend werden we wakker van het gebrul van leeuwen, die vlak achter ons achter een hekwerk verbleven, en hebben we met een gids en een klein clubje mensen een tourtje gedaan. In een open auto, met daarachter een aanhanger, vol met grote bloederige lappen vlees, om de leeuwen, wilde honden, linxen en luipaarden te voeren. Bij de cheeta’s zijn we de hekken zelfs binnen gereden toen we ze gingen voeren. Gaaf om die beesten van zo dichtbij te zien!

Na het tourtje zijn we weer terug naar Windhoek gereden, om voor de 3e keer bij ons favoriete backpackershotel te overnachten, om de dag erna naar de Namib Desert te gaan. Onderweg nog even gestopt in Witvlei, bij een camping waar een overlandvoertuig te koop stond, een Unimog, volledig uitgerust en ingericht voor Afrikareizen. We waren gewoon nieuwsgierig en wilden zo’n ding wel eens van binnen bekijken. De eigenaar bleek ook een Nederlander, en na een praatje over zijn Namibische avonturen hebben we even een kijkje genomen in de auto, wat een bakbeest zeg! Leuk om te zien, wie weet een idee voor een volgende reis..?

Van Windhoek naar de Namib Desert, we hadden een route via de Gramsbergpas uitgekozen, een mooie route hoor, maarre…wel stofhappen op die gravelwegen! Niet ver na het bord “Tropic of Capricorn” kwamen we in Solitaire aan, om “even” te tanken. Meerdere mensen hadden dat zelfde plan, gigantische wachtrijen bij het tankstation. Allemaal Zuid-Afrikanen, op weg naar dezelfde bestemming, het plaatsje Sesriem en vanuit daar naar de woestijn en de duinen bij Sossusvlei. Na het tanken doorgereden naar Sesriem, daar is een camping binnen de poorten van Namib Naukluft Park. Alleen vanuit deze camping kun je ’s morgens de zonsopgang in de Namib Desert bekijken. Helaas was de camping vol, en hebben we uiteindelijk een mooi plekje gereserveerd op een camping die 10 km verderop lag.

Vrijdagochtend ging onze wekker al om 05.30 uur, om op tijd bij de poorten van het Nationaal Park te staan, en snel naar de duinen te kunnen rijden. Dan wel geen zonsopgang meegemaakt in de duinen, maar evengoed was het prachtig! We hebben een paar uur met groot plezier rond gebanjerd in het roodbruine zand, en genoten van de uitzichten als we sommige duinen beklommen. Alleen maar zandduinen, zover als je kan kijken, het ultieme woestijngevoel!

Na dit woestijnavontuur zijn we via Maltahöhe naar het zuiden, naar Keetmanshoop gereden. Vanuit daar de volgende dag naar Fish River Canyon gegaan, om daar te relaxen in het warme water van de Ais Ais Hotsprings.

Zondag 8 juli zijn we weer teruggegaan naar de leuke camping in Noordoewer, waar we onze 1e nacht in Namibië ook hadden gestaan, nu om daar onze laatste dag en nacht in Namibië door te brengen. Nog per kano een tocht over de Orange Rivier gemaakt, en de dag erna vroeg vertrokken; terug naar Kaapstad.

Het zit er alweer bijna op...

2007-07-04T18:17:00.000+01:00

We zijn nu nog heerlijk in Namibie aan het rondtouren, maar volgende week, 12 juli vliegen we vanuit Kaapstad via Londen naar Nederland. De 13e zijn we weer thuis.

Blijf de site nog even in de gaten houden, we zijn er nog niet...het Namibie+Zuid-Afrika verhaal volgt zo snel mogelijk!!!

DRC - Democratic Republic of Congo – deel 1

2007-06-29T10:15:00.000+01:00

Na 2 weken in Brazzaville konden we maandag 4 juni eindelijk weer verder. Van Brazzaville naar Kinshasa, de Congo-rivier oversteken, is niet zomaar iets. We hadden van andere reizigers al gehoord dat het hectisch zou zijn op de boot en in de haven, nou… niks is minder waar, wát een belevenis!

We waren die maandagochtend al om 07.00uur op de haven in Brazzaville, om alle formaliteiten te regelen. Tussen de vele rondhangende havenmedewerkers gingen we op zoek naar de douane en gendarmerie. Het was totaal niet duidelijk welke volgorde qua registreren we moesten hanteren, iedereen vertelde ons wat anders, we werden van het kastje naar de muur gestuurd. Maar tegen 09.30 uur hadden we de havenbelasting betaald, een douanestempel gekregen én de gendarmeriestempels, zodat we door mochten naar de kaartverkoop, voor een kaartje van de boot van 12.00 uur. Toen we net de auto hadden geparkeerd, werden we teruggestuurd door een agent, we moesten een tweede stempel in onze Carnet de Passage hebben, zei hij. Hij kon ons niet uitleggen waarom, maar het moest écht! Vreemd, want bij andere grensovergangen wordt maar 1 stempel gezet. Enfin, wij terug naar het douanekantoor voor een 2e stempel. De agent ter plaatse wist eigenlijk ook niet waarom…Maar na navraag bij zijn collega’s zette hij toch een prachtige 2e stempel in de Carnet. We weten nog steeds niet waarom…in ieder geval was de agent bij de kaartverkoop tevreden.

In de haven hebben we 2 Slowaakse overlanders, Henry en Matthus, ontmoet. Zij zijn ook onderweg naar Zuid-Afrika met hun Jeep. We hebben onze auto’s geparkeerd naast het kaartenverkooppunt, een kaartje gekocht en daar gezellig samen gewacht op de boot, al kijkend naar hetgeen er om ons heen gebeurde…

Op het haventerrein liepen politieagenten te schreeuwen, al zwaaiend met een riem in de hand, om de weg bij de poort naar de boot vrij te houden. Steeds als er iemand naar hun idee in de weg liep, renden ze op de mensen af en duwden ze hen aan de kant. Het ergst was het moment dat de boot vanuit Kinshasa in de haven arriveerde. Tientallen mensen kwamen tegelijk de boot af, ze renden voor hun leven, om proberen aan de agenten te ontsnappen. Deze mensen bleken illegaal te zijn overgestoken, om proberen een beter leven te beginnen aan de andere kant van de Congo. Er werden gigantische klappen met de riem uitgedeeld, vreselijk om te zien en te horen. Henry probeerde het nog te filmen, maar dat was niet zo handig, hij werd meteen door een agent meegenomen naar het politiekantoor. Gelukkig mocht hij snel weer weg, maar hij heeft wel zijn filmpje moeten wissen.

Om 12.00 uur ging de poort naar de boot open, en werden we door een paar agenten naar onze plaats op de boot gewezen, voorin op het dek, tussen alle mensen en goederen. Wat een happening zeg, honderden mensen op elkaar gepropt, goederenkarretjes, mannen met meerdere zakken rijst op hun rug van 50 kg per stuk, oude krom lopende vrouwtjes met zware manden, moeders met huilenden kindjes, en vele gehandicapte mensen die door andere mensen op hun rug de boot op werden gedragen. En, niet te vergeten een stuk of wat agenten, die al zwaaiend met hun gummiknuppel of riem de boel onder controle probeerden te houden. We kwamen ogen tekort.

In Kinshasa aangekomen, zagen we de kogelgaten in de muren rond het haventerrein, in maart hebben hier nog flinke gevechten plaatsgevonden. Henry en Laura moesten lopend tussen de goederen en mensen de boot af, onder begeleiding van een agent, om de papierhandel in het havenkantoor te regelen. Er werd ook gevraagd om onze vaccinatieboekjes. De eerste keer dat we moesten aantonen dat we geen cholera hebben (stempel: “ cholera not indicated” ). Wij hadden dit gelukkig van te voren geregeld in Nederland, maar Henry en Matthus hadden zo’n stempel niet. Ze moesten daarom betalen aan de Hygiëne Agenten, een boete. Kijk, als je nu moet betalen om een test in het ziekenhuis te doen, om zo aan te tonen dat je echt geen cholera hebt, dan is het te begrijpen, maar nee dat was niet belangrijk voor hen, ook al heb je wel of geen cholera, je moet gewoon betalen, dan mag je verder. Wat een aparte wereld toch. En na een lange discussie werden ze alsnog zonder te betalen en zonder stempel doorgelaten...

Tom en Matthus hadden de auto’s van de boot af gereden. En toen we weer bij elkaar waren op het haventerrein na alle papierwerk, zijn we naar de mission in Kinshasa gegaan. Het was toch al te laat om door te rijden naar Matadi, onze volgende bestemming. Na 14 dagen hotel en ziekenhuis in Brazza eindelijk weer kamperen op een parkeerplaats en slapen in ons eigen vertrouwde daktentje!

De dag erna vroeg vertrokken naar Matadi, om de visa voor Angola aan de vragen. De Slowaken nemen helaas een andere route richting het zuiden; de route via Lubumbashi naar Zambia, een slechte weg met veel modder schijnt. Nou, voor ons geen optie, na de vorige Kongo kunnen wij voorlopig geen modder meer zien!!

Onderweg hoorden we een vreemd geluid onderin de auto, het kraakte wanneer we boven de 60 km per uur reden. Aangekomen in Matadi bleek dat de oliekering tussen de aandrijfas en de tussenbak was gaan lekken, dat zou het geluid kunnen veroorzaken... We verbleven bij de mission. De mensen daar wisten een paar garagejongens die ter plekke een nieuwe kering voor ons hebben geplaatst. Dit duurde iets meer dan 1 dag, dus donderdag de 7e zouden we naar Angola kunnen gaan.

De visa-aanvraag voor Angola was wel bijzonder. We moesten een brief schrijven met de reden van ons bezoek. Daarna werden we verzocht wat formulieren in te vullen, en als laatst kregen we een interview. Na uren wachten in de wachtruimte van de Ambassade, mochten we met z’n 2en in een kantoortje plaatsnemen, aan een groot bureau. Tom op de ene hoek met de visadame, en Laura op de andere hoek met een assistente. De gekste vragen werden op ons afgevuurd: “ Hoe heet de broer/zus van je vader, en van je moeder? En wat is hun adres? Wat is je achternaam? Waar woon je, en in welke provincie precies?” Ze controleerden alle antwoorden met de door ons reeds ingevulde formulieren, alsof we een examen moesten afleggen. Maar dankzij deze nutteloze vragen en antwoorden waren wij woensdag middag toch mooi eigenaar van 5daagse transitvisa.

Donderdag 7 juni vroeg op, eindelijk op weg naar Angola. We hadden stiekem toch nog wat twijfels over de reparatiekunsten van de garagejongens. Zou het probleem nu echt wel verholpen zijn… Afgesproken met z’n 2en dat we het zouden proberen, en als we het niet vertrouwen, terug gaan naar Matadi. Angola is namelijk een groot land, ze spreken er alleen Portugees (wij niet), de wegen zijn er erg slecht, en je moet nog maar afwachten of je een goede garage vindt als je autopech krijgt.

Na ongeveer 30 kilometer hoorden we het geluid onderin de auto wéér... Meteen omgekeerd en richting de haven gereden om naar mogelijkheden voor verscheping te informeren. We hadden de dagen ervoor al gemerkt dat er geen echte garages zijn in Matadi. Misschien zou verscheping dan een betere oplossing zijn, dachten wij, zodat we bijvoorbeeld in Namibië de auto bij een échte garage zouden kunnen brengen.

Matadi is een havenstad, dus we zijn meteen bij een paar kantoren van grote verschepingsbedrijven, zoals Maersk en Nile Dutch, naar binnen gelopen. Toch wel raar om te ondervinden dat we in deze kantoren als blanke toeristen, zomaar voorbij lange rijen met wachtende locals mogen lopen. Het voelde wat onwennig, maar we werden erg vriendelijk geholpen. We hebben gevraagd of we onze auto naar Namibië kunnen verschepen, om Angola over te slaan. Maar Namibië was helaas niet mogelijk, wél een verscheping naar Nederland of naar Zuid-Afrika. Onze eindbestemming is Zuid-Afrika dus dat was hem niet, en naar Nederland verschepen…neeehhhh, dat was hem ook niet. Medewerkers van het verschepingsbedrijf Nile Dutch vertelden ons dat ze wel een garage wisten in Matadi, de enige garage die ze vertrouwen, waar zij zelf ook wel hun bedrijfsauto’s laten repareren. Dat klonk goed, dus toch maar even een afspraak gemaakt met deze garageman, zodat we daarna mooi zouden kunnen beslissen wat te doen; de auto verschepen of laten repareren.

Dezelfde middag zijn we naar de garage gegaan. Nou ja garage…naast de straat is een zandpad, en als je tussen een houten winkeltje/terrasje en een verrotte caravan door rijdt, kom je bij de “garage” uit…een soort zandvlakte of eigenlijk meer een autokerkhof, aan de rand van een hele steile helling. Administratiekantoor+opslag is een klein houten hutje met een notitieblok, rekenmachine, een pen, en wat gereedschap. Een grote ijzeren tafel aan de rand van de helling fungeert als werkbank. Dit gaf even een goed gevoel maar niet heus, maar ja, wie niet waagt wie niet wint..toch?

De garageman ging meteen met Tom en de Patrol op pad, om de geluiden in de auto te kunnen horen, en te bepalen wat nodig is qua reparaties. Hij kon het probleem snel oplossen, zei hij, want het was slechts een kwestie van een paar lagertjes en een andere koppelingsplaat. Dit zou maar 3 dagen kosten, gelukkig, we waren al dat wachten bij garages nu wel erg zat. Een beter en leuker plan dan verschepen, vonden we, dus we zijn akkoord gegaan met het voorstel van de garageman. Wel 1 minpuntje; we moesten de auto daar achterlaten. Dat is best lastig als je al je spullen én je daktent in/op je auto hebt. Maar, we hebben de nodige spullen eruit gehaald en zijn naar de mission gelopen. De bewakers moesten al lachen toen we daar weer arriveerden; “Jullie waren toch weg..?” Het verhaal uitgelegd, en een kamer in een van de missiongebouwen geregeld voor een paar nachten.

Vrijdagochtend is Tom vroeg naar de garage gegaan om de garagemensen en onze auto in de gaten te houden. Laura had haar eigen ochtendprogramma: lopend de stad in, op zoek naar een bank, en naar de Ambassade van Angola; de visa lopen t/m zondag 10 juni, en 10 juni vertrekken we pas.

Een blanke die door Matadi wandelt krijgt erg veel aandacht, er werd er overal “Tssssst!!!”, “Mundele!” (= blanke) en “Bonjour toerist!” op straat geroepen, en sommige mensen lopen “gezellig” een stukje met je mee. Bij de Ambassade van Angola werd Laura verteld dat we ons geen zorgen hoeven te maken, dat de 5 dagen pas ingaan vanaf de datum van entree. Na een bezoekje aan de Ambassade is Laura naar de RAWbank gegaan, om geld op te nemen voor de garage.

In de bank werd ze uitgenodigd op het kantoor bij de directeur en Rhetish, hij is daar controller. Ze schrok, want dacht dat er iets mis zou zijn met de creditcard, maar ze waren gewoon nieuwsgierig wat een toerist in een gat als Matadi doet… Na een uitleg over de reis, de auto, en nu de garage, waren ze helemaal enthousiast, en mocht Laura gratis gebruik maken van het internet op het kantoor. Rhetish komt uit India, en werkt al 2 jaar voor deze bank in Matadi. Hij vertelde dat hij het eerste halfjaar een hekel aan de stad had, daarom was hij zo benieuwd wat wij ervan vinden. Hij vond het erg leuk en ook heel normaal om een toerist een te helpen en een beetje in de watten te leggen, in India zien de mensen toeristen namelijk als een god vertelde hij. Dus daar zat Laura dan, luxe in een dikke stoel achter een groot bureau te internetten, in een met airco gekoeld kantoor.

Even later kwam de directeur met een grote glimlach op zijn gezicht het kantoortje binnenlopen. “Ik heb mijn nichtje aan de telefoon, ze woont in Nederland, dus ik dacht misschien wil je wel even met haar kletsen, gezellig met iemand van je eigen taal” Zo maf, maar ook zo schattig dat hij dit regelde, om even met een wildvreemde vrouw uit Nederland te praten over Matadi en de Afrikareis, en ze was, net als haar oom, erg enthousiast.

Bij de garage aangekomen, hebben we elkaar de belevenissen van de dag verteld. Tom had weer een origineel ochtendje “garagehangen” achter de rug. Ze waren niet erg opgeschoten, de versnellingsbak was er nog niet eens onderuit.

Enfin, samen de rest van de middag “garage gehangen”; Laura al lezend op een houten bankje tussen 2 oude krotten van auto’s, en Tom liep wat rond onze auto met zijn Nissan Patrol-handboek, zodat hij de garagejongens af en toe wat uitleg kon geven, want de kennis was bij hen ver te zoeken.

Omdat Rhetish zo vriendelijk had geholpen deze ochtend in de bank en hij had gezegd “Als je iets nodig hebt of vragen hebt, bel me maar”, hebben we hem gebeld of hij een leuk restaurant wist, en of hij mee uit eten wilde met ons, als niet-Matadiërs. Hij vond het een goed plan. Zo zaten we die avond gezellig met z’n 3en te eten in een restaurant met uitzicht over de haven. Rethish wist ons aardig wat spannende en ook leuke verhalen te vertellen, over Matadi. Ook hij heeft dagelijks te maken met de best vervelende houding van de mensen in DRC; te laat komen, niet luisteren naar wat je vraagt of zegt, altijd maar om geld of kado’s vragen, en liegen. In een van onze reisgidsen staat niet voor niets als omschrijving “Matadi=corrupt”. Knap dat hij het zolang uithoudt hier.

Zaterdag 9 juni, dit zou onze laatste dag garagehangen zijn…dachten we. Tom was weer vroeg naar de garage gegaan. Laura heeft geprobeerd om de inmiddels opgestapelde was weg te werken in de badkamer van de mission. Niet handig als je spullen voor het wassen nog in de auto liggen bij de garage. Dus, net als de Afrikaanse vrouwen hier, van die kleine Omo-wasmiddelzakjes op straat bij en stalletje gekocht, en in een oude emmer van de mission een poging tot wassen gedaan. Wat een gedoe; 5 minuten water en dan was het op, en dan met mazzel na een paar minuten later weer een klein beetje water. Daar sta je dan met je in-ge-Omo-de kleren onder de douche, klaar om ze uit te spoelen. Maar weet je, we raken er inmiddels al aardig aan gewend om met kleine hoeveelheden water om te gaan, zelfs uitspoelen van de was hoeft niet meer zo grondig als dat we in het begin van onze reis vonden. Als er wat extra zeepresten in je kleren achterblijven, dan voelen ze lekker zacht en ook al krijg je met een handwasje niet altijd alle vlekken eruit, je kleren ruiken ze tenminste schoon!

Onderweg naar de garage liep er een groep kleine kindjes vlak naast Laura op straat. Een “Mundele” met een rugzak op, die in de hete zon de berg op slentert, dat is toch geweldig interessant? De kindjes hadden grote lol; Mundele inhalen, dan stoppen, Mundele bekijken, “good morning” roepen. Zodra Laura dan “good morning” terug riep, schaterden ze van het lachen, de Mundele sprak tegen ze, wat een lol!

Eind van de middag begonnen we ons al wat meer zorgen te maken, zou het dan toch een afspraak op z’n Afrikaans (tel er minstens een paar uur of een dag bij) zijn..? Het schoot niet erg op. We hadden het gevoel dat het nooit af zou komen vandaag. Ja er werd hard gewerkt, door wel 2 jongens. De andere 10 jongens stonden erbij en keken ernaar. 1 Jongen ging zelfs naar de kapper onder werktijd; er werd een krukje vlak naast de auto gezet, waarop hij door een kapper ter plaatse werd geschoren en geknipt! En de eigenaar…die was weg…

Onze ongerustheid werd nog even onderbroken door een luid gefluit, getoeter en gezang op straat; een hele groep mensen sprong en danste vrolijk door de straat, voorop een persoon die een met bloemen versierde foto omhoog hield, daarachter een paar personen die een lijkkist droegen, en een andere persoon filmde het geheel. Toen we de jongens bij de garage vroegen, zeiden ze; “Ja dat is dé manier van afscheid nemen van een overleden familielid in DRC”.

De eigenaar van de garage kwam pas om 19.00uur opduiken, hij was op zoek geweest naar wat onderdelen voor onze auto, en een nieuw achterlicht (deze was de afgelopen nacht van onze auto gestolen toen hij bij de garage stond) maar dat was helaas niet gelukt. Nog geen achterlicht dus, en er lagen nog téveel onderdelen naast de auto, die toch echt ónder de auto horen te zitten om verder te kunnen rijden…Angola moet nog even wachten helaas…

DRC - deel 2

2007-06-29T10:10:00.001+01:00

Zondag 10 juni, zou de auto vandaag dan écht klaar zijn? Tom is vanmorgen als een echte mechanic, gehuld in overal, samen met de garage-eigenaar en wat garagejongens om 06.00 uur begonnen, om te zorgen dat de auto ‘s middags klaar zou zijn. Tom werd zelfs door wat mensen van de straat op de foto gezet, een Mundele in overal, wow!

Er werd deze morgen wel wat meer doorgewerkt in de garage, maar we vroegen ons af of ze wel wisten wat ze aan het doen waren, want “nee” zeggen of “ik weet het niet” kennen ze hier niet. De eigenaar kwam er aan het einde van de middag achter dat een as in de transferbox kapot was, deze moest vervangen worden. Ook moest de eigenaar nog steeds achter een nieuw achterlicht aan, dus helaas de Nissan vandaag nog niet mee… misschien morgen middag naar Angola dan?

Wat erg leuk was deze dag: er waren 4 andere overlanders aangekomen in Matadi. Met Ian en Jaqueline (Nederlanders met Landrover) hadden we al vaker gemaild. Christoph en Judith (Duitsers met Landrover) hebben we eerder in Benin ontmoet.

We zijn gezellig met z’n allen de straat op gegaan en hebben in een stalletje rijst met een pinda-achtige saus gehaald. Het terrasje bij het stalletje zat helemaal vol met mensen, geen plaats meer over voor 6. De eigenaar regelde op een verhoogd terras, vlak naast het eetstalletje, een paar stoelen voor ons. En daar zaten we dan, 6 Mundeles naast elkaar te eten. Je kan wel nagaan wat voor een aandacht dat met zich meebracht.

Maandag 11 juni. Tom is weer om 07.00uur bij de garage begonnen, en Laura is samen met de andere overlanders naar de Ambassade van Angola gelopen; zij moesten hun visa aanvragen, en wij wilden toch nog even checken of het écht geen probleem is als we later deze week alsnog naar Angola willen. Gelukkig, we hoefden ons nog steeds geen zorgen te maken.

In Afrika hebben we toch aardig geleerd om veel geduld te hebben, maar ooit raakt geduld een keer op, in ieder geval bij ons wel. Het duurde maar en het duurde maar en keer op keer werden afspraken niet nagekomen. Tot ’s avonds laat hebben we bij de garage gehangen. Rhetish, onze Indische vriend van de bank, was deze dag al een paar keer langs geweest bij de garage om te kijken hoe het met ons en met de auto ging. Hij wist dat we de auto niet alleen wilden laten met al die prutsers, en we geen kans zagen om avondeten te regelen, dus heeft hij met zijn chauffeur pizza’s bij ons gebracht, echt lief.

Na het eten hebben we aan de eigenaar van de garage nogmaals gevraagd wat nu de bedoeling is, omdat we het wachten spuugzat waren. Het nieuwe plan was: de versnellingsbak en transferbox zouden déze nacht onder de auto geplaatst worden, maar een achterlicht kan pas morgenochtend gezocht worden… We wilden dolgraag samen met de andere overlanders door Angola gaan reizen, en zij zouden de 12e vertrekken. Aangezien we niet wilden wachten tot morgenochtend, zouden we zelf op pad gaan voor een achterlicht, de garageman zou betalen.

Bij de mission hadden we een zelfde Nissan Patrol als die van ons zien staan. We zijn samen met Rhetish en zijn chauffeur naar de mission gereden, en hadden voor de zekerheid al Toms gereedschapskist meegenomen. We hebben ons probleem aan een van de medewerkers uitgelegd, en gevraagd of we het achterlicht mogen hebben. De garage-eigenaar zou dan eind van die week een nieuwe regelen. Dat vond de man prima. We leken wel zo’n stel criminelen, zo in het donker met een zaklamp en wat gereedschap een achterlicht van een auto halen. Net toen we het licht al half van de auto afgeschroefd hadden, kwam een andere medewerker ons vertellen dat het absoluut NIET mocht. Achterlicht er weer opgezet, en teleurgesteld wat gaan drinken op een terrasje in de buurt. Stom toevallig stond daar eenzelfde Nissan Patrol langs de kant van de weg. Tom is meteen naar de eigenaar toegegaan en heeft het ons probleem voorgelegd. BINGO! Deze man had nog extra achterlichten thuis, deze zou hij de volgende ochtend bij de RAWbank afleveren.

Weer een dag later in Matadi; dinsdag 12 juni, de andere overlanders wilden gelukkig nog op ons blijven wachten om samen door Angola te kunnen reizen. Laura is met Ian naar de bank gelopen, het achterlicht zou bij Rhetish afgeleverd worden om 09.00 uur. Om 11.30 uur kwam de man het achterlicht brengen. Rhetish chauffeur bracht hen daarmee meteen naar de garage, om Tom het goede nieuws te vertellen. Missie achterlicht was voltooid, maar missie versnellingsbak nog niet helaas, om 13.30uur zou het echt echt klaar zijn…

Na een kleine test rond 14.00uur, bleek dat onze Patrol na alle reparaties, helemáál niet meer in beweging kwam! Christoph, mechanic van beroep, en Ian, ook veel verstand van auto’s, zijn toen ook naar de garage gekomen om te kijken of zij konden ontdekken wat nu precies het probleem is.

We hebben alle garagejongens en de eigenaar aan de kant geduwd. Tom, Ian en Christoph zijn samen onder de auto gedoken en hebben daarna met z’n 3en het Patrolhandboek erbij gepakt en gekeken hoe dit opgelost kon worden. Toen de versnellingsbak er weer op ons verzoek onderuit was gehaald door de garagejongens, zagen we dat o.a. de drukgroep niet in orde was. De eigenaar heeft gisteren steeds verzekerd dat alles in orde was, maar nu zei hij “het is gevaarlijk om met zoiets door te rijden”. Nouja! We waren witheet, en vroegen hem waarom hij dat dan niet eerder heeft verteld. Daar was hij heel duidelijk in; wij wilden de auto zo snel mogelijk klaar hebben… “Maar u wist gisteren al dat dit aan de hand was, en dat dit gevaarlijk is, u weet dat we naar Zuid-Afrika gaan met deze auto en u had ons zo met een kapotte versnellingsbak weg laten gaan?!” Zijn antwoord was… “C’est vrais”. We hebben ons netjes ingehouden en de man niet een klap voor zijn kop gegeven, wat we GRAAG hadden willen doen.

Enfin, afgesproken met Christoph en Ian, dat zij de ochtend erop, samen met Tom om 06.00uur naar de garage gaan, om zélf, met een paar door hún uitgekozen garagejongens, de versnellingsbak te repareren en te testen. De garage-eigenaar zou een nieuwe drukgroep voor de versnellingsbak regelen, dan zou de auto eind van de ochtend klaar moeten zijn.

Zo fijn dat Christoph en Ian erbij waren deze middag, ze waren een enorme steun voor ons. Wij konden door alle stress niet meer goed nadenken. En na een hele week lange dagen garage hangen, zeg je niet meer tegen elkaar “schat het komt goed”, daar geloofden we op dat moment toch allebei niet in.

DRC - deel 3

2007-06-29T10:06:00.000+01:00

Woensdag 13 juni. Tom, Ian en Christoph hebben deze ochtend e.e.a. getest en een nieuwe drukgroep in de versnellingsbak geplaatst. Ondertussen zat Laura met Jaqueline en Judith bij de mission te wachten. We hadden ongeveer ieder half uur telefooncontact om te kijken hoe het ervoor stond. Het leek erop dat als we de auto die middag mee zouden kunnen nemen…

Op het missionterrein zijn een aantal schoollokalen, in de pauzes liepen er steeds schoolkindjes langs de auto’s, en riepen in hun beste Engels “Good morning, how are you?” Jaqueline had bedacht dat ze de kindjes wel wilde filmen. Dus heeft ze de filmcamera erbij gepakt en hebben Laura en Judith de kindjes staan aanmoedigen om een liedje te zingen. Ze stonden werkelijk te zingen, schreeuwen en springen voor de camera, ze vonden het geweldig!

Een leraar Engels van de school (en ook pastoor), Joseph, liet ons zelfs een klasje filmen. Hij ging samen met Jaqueline, Judith en Laura voor de klas staan, en vertelde de kinderen dat deze Europeanen hélemaal vanuit Nederland en Duitsland met de auto naar Kongo zijn gereden, om Afrika te zien en ook om hun land te bezoeken. Hij bracht het erg leuk, en de kinderen keken deze 3 blanken voor de klas met grote ogen aan. Nadat Joseph vroeg of ze een liedje wilden zingen voor de camera, zodat de Europeanen een mooie herinnering hebben aan Matadi, sprong een klein meisje naar voren, handjes op de rug, kinnetje omhoog, en ze begon een stukje te zingen, waarna de hele klas uit volle borst meedeed. Kippenvel hoor! We waren er stil van.

Helaas na deze leuke belevenis, belde Tom, Ian en Christoph dat het niet goed ging met de auto. Ze hadden na het vervangen van de drukgroep, de versnellingsbak zelf onder de auto teruggeplaatst en een testrit gedaan, maar de auto bleek nog erger te klinken dan toen we hem de week ervoor naar de garage brachten. Ian, Christoph deden de testrit samen met de eigenaar van de garage, en Tom bij Rhetish in zijn auto er achteraan. Tijdens de rit bleek dat het voordifferentieel niet werkte, de versnellingsbak nieuwe geluiden maakte en dat er olie uit de tussenbak liep. De eigenaar bleef volhouden dat er niets aan de hand was, en dat al het gekraak en gebrom normaal was!

Zoals je kan begrijpen is Tom toen ontploft, en heeft hij de mensen bij de garage in hun oortjes “gefluisterd” dat het niet te geloven was dat ze er zo’n puinhoop van hebben gemaakt. Uiteindelijk hebben ze de voordifferentieel nog even uit elkaar gehaald, alle tandwielen waren door een verkeerde montage zodanig beschadigd, dat deze niet meer gerepareerd konden worden..

Alsof er engeltjes bestaan, kwam er zomaar een Engelssprekende man, naar Tom toelopen bij de garage. Deze Patrick heeft een transportbedrijf in Matadi, was nieuwsgierig naar wat er aan de hand was bij de garage waar 3 opgefokte blanken rondliepen. Hij zag ook in dat het totaal niet in orde was met de auto, en heeft een hartig woordje in de lokale taal met de garage-eigenaar gesproken. Hij heeft zelfs nog wat geld kunnen lospeuteren voor ons, aangezien de garage de auto heeft verpest.

Tegen 20.00uur kwamen de jongens terug bij de mission, met pikzwarte gezichten en overals van een lange dag werken onder de auto. Ze kwamen mét de Patrol, we vertrouwden de garage niet meer, en hebben besloten de auto terug te halen. Een oplossing hadden we nog niet bedacht.

Die avond hebben we de Ian, Jaqueline, Christoph en Judith mee uit eten genomen, naar een restaurantje, om ze te bedanken voor alle hulp. Ian en Christoph vertelden ons dat ze er van overtuigd waren, dat als wij met hen samen door Angola zouden rijden, en wat extra olie mee zouden nemen, we het moesten redden, ook al zou er iets kapot gaan aan onze auto, ze wilden ons desnoods wel naar Namibië trekken als het nodig zou zijn. Super lief natuurlijk, maar wij moesten er nog even over nadenken.

Donderdagochtend 14 juni hebben we besloten niet mee te gaan met de anderen naar Angola. We vertrouwden de auto totaal niet, en we zaten er eerlijk gezegd emotioneel helemaal doorheen. Geen zin om door een land met slechte wegen te rijden, in een auto waarvan je weet dat hij elk ogenblik “uit elkaar kan vallen”.

En toen stonden we daar, halverwege de ochtend, weer alleen met ons kapotte Patrolletje bij de mission nadat we Ian, Jaq, Christoph en Judith hadden uitgezwaaid. Laura is naar de Soeur Superieur, hoofdnon Berthe, op zoek gegaan, om te vragen of we nog een paar nachten langer kunnen blijven staan, aangezien we naar een oplossing voor de auto moeten zoeken. Dat was geen probleem, maar wat we niet hadden verwacht; de non stelde voor om de auto van ons te kopen…

Met deze gedachte in ons achterhoofd zijn we naar Rethish gelopen. Bij hem thuis een kopje Indische thee gedronken en daarna naar het internetcafé gegaan, om andere overlanders te mailen. We hadden gehoord dat Keith en Julie en nog een paar anderen, vlakbij Brazzaville zijn, en ook naar Matadi gaan ivm Angola-visa.

’s Middags belde Keith al, hij en Julie waren in Brazzaville aangekomen, en zouden het weekend naar Matadi rijden, zodat hij zonodig samen met Tom aan de auto kan werken. Dat gaf toch wel een prettig gevoel; hulp onderweg.

Nog even contact gehad met Patrick, de man die de dag ervoor zo hielp bij de garage, hij was op zoek gegaan naar een nieuwe of 2e hands betere versnellingsbak. In Kinshasa had hij er een gevonden, en hij kon deze wel naar Matadi brengen mét een goede mechanic. We wisten niet zo goed wat ervan te denken, je weet van te voren niet zeker of de versnellingsbak goed is, en of deze mechanic wél verstand heeft van auto’s ...en kan je zo’n Patrick na 1 keer helpen wel vertrouwen..?

De nonnen kwamen ’s middags wéér vragen of we al wisten of we de auto wilden verkopen, en voor welk bedrag. Ze kunnen een 4x4 goed gebruiken, zeiden ze, om hun plantages en projecten in het binnenland van DRC te bezoeken. Maar we hebben ze nogmaals gezegd, dat we er niet uit waren, of we de auto zouden laten repareren of verkopen, maar dat we het liefst door zouden willen rijden, Kaapstad halen.

Het was écht moeilijk om een beslissing te maken. Misselijk en hoofdpijn van de moeheid en de stress van de afgelopen dagen. Hoe kun je nu afscheid nemen van je “huisje” waar je al 4,5 maand in rondreist, en afscheid nemen van je droom; een overlandtrip van Nederland naar Zuid-Afrika. We wilden het zó graag met ons eigen Patrolletje afmaken. Terwijl tientallen kindjes die net uit school kwamen, zich om ons heen verzamelden en stonden te kijken naar hoe 2 Mundeles sip en onderuitgezakt in hun stoelen hingen, hebben we alle voors en tegens besproken.

In Matadi mág de auto verkocht worden, in Namibië of Zuid-Afrika mag dat niet, want daarvoor zit het stuur aan de verkeerde kant. Daarnaast zijn we al erg vertraagd, en willen we voordat we terug naar Nederland gaan, graag nog even genieten van de rest van Afrika ipv stressen dat de auto misschien weer kapot gaat. Ook kunnen we vanuit Matadi spullen verschepen naar Nederland, die we niet meer zullen gebruiken tijdens de rest van de reis.

DRC – deel 4 “Hakuna Matadi”

2007-06-29T10:00:00.000+01:00

Na lang nadenken en piekeren, hebben we op vrijdag de 15e de knoop door gehakt; Patrick afbellen, de auto verkopen aan de nonnen en wij vliegen naar Namibië om daar met een huurauto of backpackend naar Kaapstad te reizen.

Met de nonnen afgesproken dat wij eerst zouden uitzoeken hoe het werkt qua Carnet de Passage. We hebben namelijk bij de ADAC in Duitsland een flinke borg moeten betalen. Als de auto niet in Nederland terug komt, zouden we deze borg niet terugkrijgen. Na een telefoontje met ADAC bleek dat alsnog geen probleem is, we krijgen de borg terug, als we maar een Customs Receipt kunnen aantonen, waarop staat dat de importbelasting betaald is, én een stempel in het Carnet dat we de auto in Matadi achter laten.

Samen met Joseph, de leraar Engels, en de nonnen zijn we in een soort woonkamer van het mission-gebouw gaan zitten. De gisteren nog zo vriendelijke nonnen hadden in ene hun zakelijke strenge gezichten op gezet. Joseph speelde vertaler, dat was erg fijn, want met het beetje Frans wat wij praten kwamen we er met de nonnen niet helemaal uit. Toen ze begrepen dat wij alleen de auto kunnen verkopen als wij de papieren in orde hebben voor de ADAC, regelden ze snel een mannetje. Dit mannetje werkt bij de douane en zou voor de papieren zorgen.

Het mannetje kwam eind van de ochtend langs bij de mission en gaf aan dat er qua importbelasting toch een vrij hoog bedrag betaald zou moeten worden. In DRC geldt dat de kopers de importbelasting betalen. De nonnen vonden dit bedrag veel te hoog en wilden daardoor van de koop afzien. We hebben ze toen voorgesteld om het aankoopbedrag iets te verlagen, om ze een beetje tegemoet te komen/te helpen. Ze wilden dit wel overwegen, ’s avonds zouden ze een vergadering hebben en het voorleggen aan de hoofdnon, die over de financiën gaat.

Wel grappig was, dat na dit gesprek een paar mannen aan kwamen lopen bij de mission, ze hadden gehoord dat een stel Mundele’s hun 4x4 te koop hebben staan…wij dus. Ze waren erg geïnteresseerd, ze kenden onze auto al zeiden ze. Ze hadden hem die afgelopen week bij de garage gezien, en gehoord dat het een goede en sterke auto is…Mooi, mocht het met de nonnen niet lukken, dan hadden we nog kopers achter de hand.

Joseph ving dit gesprek op, en is meteen naar de nonnen gegaan om te zeggen dat ze vaart moesten maken met het regelen van het geld en de papieren, omdat er meer geïnteresseerden voor onze auto zijn.

In de eetkamer van de mission kregen we een warme lunch aangeboden van de nonnen. Ze hadden toch wel door dat we, ook al is de beslissing genomen, het er erg moeilijk mee hadden om ons huisje weg te doen. Ze deden zelfs een gebedje voor ons en zeiden dat we er als een soort “familie” samen wel uitkomen.

Geduld, geduld en nog een geduld…Hakuna Matata, vergeet je zorgen…nou dat gaat wat lastig als je er middenin zit! We hadden nog niks gehoord van de nonnen dus zijn we zaterdag de 16e naar de haven gelopen om uit te zoeken wat nu precies het importbedrag is als je een auto in DRC importeert, we vertrouwden het genoemde bedrag van het douanemannetje van de mission niet helemaal.

De mensen op het kantoor van Maersk konden ons gelukkig verder helpen. Zij werken samen met iemand van de douane, meneer Paulin. Deze meneer zou voor ons uitzoeken wat het belastingsbedrag is, en ook wat eventueel de kosten voor verscheping zijn, als we de daktent naar Nederland willen sturen.

Meneer Paulin kwam ’s middags bij de mission een papier langs brengen, alle kosten en onderdelen gespecificeerd, een veel lager bedrag dan het douanemannetje van de nonnen had genoemd. We hebben het papier aan de nonnen laten zien en gevraagd of ze er nu al uit waren. Nee, want hoofdnon Berthe was nog in Kinshasa, zij zou pas eind van de middag landen op het vliegveld in Matadi en daarna zou alsnog overleg plaatsvinden. Even wachten nog…

Eind van de middag kwamen 2 Belgische overlanders, Erik en Nele, bij de mission staan. Zij reizen via de westkust omhoog naar België, en kwamen net uit Angola vandaan. De chauffeur en mechanic van de mission kwam onze Patrol keuren en een testritje maken, hij zou ons via de nonnen laten weten wat de uitslag is.

Zondag ochtend hebben we van de nonnen eindelijk een JA gekregen, ze zouden de auto definitief kopen en de papieren regelen. Voordat Erik en Nele vertrokken, gaven ze ons een grote backpackrugzak om te lenen, erg fijn én handig voor als we straks zonder auto verder gaan reizen.

De rest van de dag hebben we alle spullen uit de auto getrokken en op een zeil naast de auto gelegd, om een selectie te maken; wat mee, wat verschepen en wat achterlaten. Niet leuk als er allemaal nonnen en werklui van de mission op een paar meter afstand als een stel aasgieren naar je spullen staan te kijken en te wijzen “Donne moi…”

Hoofdnon Berthe kwam toen het net donker begon te worden bij ons langs, om alvast voor de auto te betalen. Al zittend in onze kampeerstoel toverde ze het geld tevoorschijn, en hebben we met z’n 3-en in zaklamplicht het geld zitten tellen. Ze wilde een handtekening van ons als bewijs dat ze ons betaald heeft, maar ze gaf een blanco A4tje, ja daaag!!! Wel hebben we haar onze Carnet de Pasage meegegeven zodat haar douanemannetje het in orde kon maken, de ochtend erop zou het klaar zijn.

Deze avond kwamen er weer overlanders bij de mission aan, Campbell en Linea (Engeland en Zuid-Afrika) met hun Landrover Defender, en Ben en Maria (Australië en Nederland) met hun Toyota Landcruizer.

Maandag 18 juni hebben we een houten krat laten timmeren door de timmerman van de mission, om onze daktent in te kunnen verschepen. Tegen 13.00uur hadden we nog steeds geen papieren gezien, en de nonnen wisten niet hoelang het nog zou duren. We hebben Joseph maar weer aan z’n mouw getrokken om de nonnen wat te pushen.

Toen we met Joseph aan het praten waren in het missiongebouw, zagen we in ene een grote brand, vlakbij onze auto. De tuinman had een hoop afval en bladeren in de fik gestoken, zonder erbij na te denken. Grote flarden as dwarrelden rond, óók op onze daktent. En jahoor, zodra de tuinman het vuur doofde nadat wij hem de huid vol gescholden hadden, zagen we tot overmaat van ramp brandgaatjes op meerdere plaatsen in het tentdoek.

Wij waren ook wat oververhit na dit brandje. Aan Joseph kon je duidelijk merken dat hij het echt erg vond wat er gebeurd was, maar hoofdnon Berthe gaf geen kik. Ze liep weg nadat we haar gehaald hadden om naar het resultaat te kijken. Toen we haar verantwoordelijk stelden voor deze schade, zei ze dat zij de tuinman niet opdracht had gegeven om de brand aan te steken, dus dat zij er niks aan konden doen. Toen we om een vergoeding voor de schade aan de tent vroegen, kreeg het verhaal in ene een andere wending; het was de tuinman niet geweest, het was een voorbijganger die een nog brandende sigaret had laten vallen. Daarna kwam de volgende uitleg van Berthe: zij zijn maar arm en wij toeristen rijk, zij helpen ons door de auto te kopen en dan gaan wij zo harteloos met hen om, hoe konden we dat nou doen… Er viel niet over te praten, dus hebben we het maar laten zitten.

Onze Carnet de Passage en de benodigde documenten die geregeld moesten worden, daar moesten we maar rustig op wachten, aldus de nonnen. Zij waren afhankelijk van dat handige mannetje van ze, die het snel zou regelen. Nou, de 21e hadden wij pas alle papieren in handen en konden we pas uit Matadi weg!

Tussen de 18e en de 21e hebben we sinterklaas gespeeld; van alles en nog wat meegegeven aan Ben, Maria, Campbell en Linea, een rare situatie, en best even moeilijk om je “huisraad” weg te geven, maar we hadden liever dat zij er nog gebruik van maken, dan die schijnheilige en aasgierige nonnen.

We zijn dan ook weg gegaan bij de mission op dinsdag de 19e, de auto op slot achter gelaten en gezegd tegen de nonnen dat ze de sleutel konden halen bij ons hotel zodra de papieren rond waren. Ze waren er niet blij mee, maar dat waren wij ook niet.

Regelmatig is Rhetish bij ons komen buurten deze week, en via een goede vriend van hem, Rajeev (ook uit India) hebben we de verscheping van de kist (onze daktent en wat andere spullen) naar Antwerpen geregeld. Hij werkt ook goed samen met meneer Paulin, die vervolgens alle papierwerk voor de verscheping bij Maersk voor ons in orde heeft gemaakt.

Onze Indische vrienden Rhetish en Rajeev hebben ontzettend geholpen en we hebben enorm veel lol gehad tijdens onze laatste dagen in Matadi. Zelfs toen we donderdag de 21e met een minivliegtuigje van Matadi naar Kinshasa vlogen, hadden ze geregeld dat hun Indische vriend Peter, ons in Kinshasa kwam ophalen.

In Kinshasa hebben Peter en zijn chauffeur ons enorm geholpen met het vinden van een hotel en het kopen van vliegtickets naar het zuiden. Er bleken helaas geen rechtstreekse vluchten naar Namibië, dus moesten we kiezen voor Kaapstad, compleet tegen ons gevoel in.

We hadden al tickets voor een vlucht met South African Airways op vrijdag 22 juni, via Johannesburg naar Kaapstad. Maar wat Rhetish al iedere keer zei tegen ons “Geen plannen maken, want steeds als jullie dat doen gaat alles mis”, en dat klopte. We waren na alle wijzigingen in onze reis al helemaal aan het nieuwe plannen maken voor Zuid-Afrika en Namibië, en toen we de 22e op het vliegveld kwamen, konden we niet mee met het vliegtuig, we stonden niet op de lijst, overboekt!

Zaterdag 23 juni zijn we écht weggegaan uit DRC. Een vlucht met Hewa Bora Airways, met een tussenstop in Lubumbashi en een overstap in Johannesburg, met als eindbestemming: Kaapstad. Wat een raar gevoel, zo uit de chaos van Matadi, Kinshasa en DRC naar een “luxe” vliegveld in Zuid-Afrika; mensen in nette kleren, veel blanken, personeel op het vliegveld wat je netjes te woord staat, en wat helemaal gek was…er werd niet meer naar ons geroepen en gefloten!

Na een paar zware weken, en een moeilijke beslissing, zijn we nu weer lekker aan het genieten. We gaan Toms broer in Kaapstad opzoeken, en we gaan naar Namibië om daar wat rond te reizen en nog wat overlanders te ontmoeten.

Helaas hebben we geen mogelijkheid meer om naar Zambia en Malawi te gaan, dat moet tot een volgende reis wachten.

Kongo - deel 2

2007-06-03T15:06:00.000+01:00

De Zuid-Afrikaan die we in het hotelrestaurant in Dolisie tegen kwamen, heeft onze auto nagekeken en volgens hem hoefden we ons niet zoveel zorgen te maken, er was niets ernstigs aan de hand, want de koppeling werkte alweer beter als de dagen ervoor. Ten tweede moest de weg van Dolisie naar Brazzaville stukken beter zijn. Nadat we toch nog even bij het treinstation hadden geïnformeerd over de treinmogelijkheid; 2 weken wachten en veel te duur, hebben we de knoop door gehakt en zijn we weer verder gaan rijden richting Brazzaville.

De weg bleek verbazingwekkend goed, tot ruim na Madingo hadden we asfalt, wat ervoor zorgde dat we flink wat kilometers konden maken. Wel stond er 1 deel weg onder water, waar ook weer bewoners met hun zogenaamde D-tour-verklaring van de overheid stonden te wapperen. Ze wilden geld ontvangen zodat we over hun land mochten rijden. Dat hadden we maar gedaan, want toen een bewoner liet zien hoe diep het water was, wisten we genoeg, het kwam tot aan zn kin! En dat was zonder ons te beduvelen, want we hebben er natuurlijk wel bij staan kijken om te zien of het écht was...

Ruim voor Mindouli zagen we weer een bord met daarop “Deviation”, we moesten deze omweg wel nemen aangezien de brug verderop kapot was vertelden de bewoners ons. Ze wisten alleen niet hoelang de omweg naar Mindouli zou duren, maar dat maakte ons niet zoveel uit, we hoefden eindelijk eens niet te betalen voor een omweg, en we zouden altijd nog kunnen bushcampen als we voor het donker het plaatsje niet zouden halen.

De weg, een zandweg met veel grote gaten, kronkelde dwars door een grasheuvellandschap, erg mooi hoor, en voor het eerst kregen we te maken met een paar échte rivier doorwadingen gehad. Toch weer heel wat anders dan die modderpoelen, nu moesten we met onze blote pootjes in het frisse stromende water over de keien in de rivier lopen om te testen waar het het minst diep was, én wat heel lastig was bij die doorwadingen, de helling om weer omhoog te komen daarna was vaak giga steil én glad van de modder.

Omdat het toch niet erg opschoot zijn we net voor het donker op een plateau gaan staan om te bushcampen. Deze plek had een prachtig uitzicht over het grasheuvellandschap en hier was alleen het geluid van vogeltjes te horen en het stromende water van de rivier verderop. We hebben in totaal 1 persoon gezien die vanaf de weg vriendelijk “bonsoir” riep, en verder…géén mensen, alleen wij 3en onder een prachtige sterrenhemel, we hebben uren omhoog gekeken, naar de vele sterren en voorbij komende satellieten, wow!

De volgende ochtend zijn we vroeg weggegaan om proberen die dag Brazza te halen. De weg naar Mindouli duurde toch nog aardig lang, en toen we er eenmaal waren, vertelden de mensen ons dat de weg daarna weer slechter zou worden. Afwachten dachten we, maar inderdaad…

Grote moddermassa’s voor ons, waarvan 1 hele grote, bestaande uit 3 moeilijke diepe delen met hoge randen. Er stond 1 jeep en 1 taxi vast. Een groep mannen probeerde om de jeep los te krijgen, maar tevergeefs. Of wij ze even wilden helpen… We waren bang dat de auto het niet zo overleven als we ze zouden trekken met de voorkant van de Nissan omdat de bumper er wel erg losjes bij hing, dus is Tom naar de jongens toe gereden en heeft hij de jeep met de achterkant losgetrokken. Daarna nog een vrij nieuwe personenauto door het eerste modderdeel getrokken. We zagen de afgelopen dagen al meerdere mensen onderweg, die nieuwe personenauto’s vanuit de haven van Point Noire naar Brazzaville rijden, die zijn gek! Sommigen zijn al een week bezig, aangezien zij natuurlijk dezelfde slechte route nemen als wij, maar zij zitten nog véél vaker vast dan wij. Enfin, het eerste deel modder ging goed, maar tijdens het trekken door het tweede deel modder kwam de Nissan vast te zitten, en moesten de jongens hem los duwen om weer verder te kunnen. Daarna lukte het wel, en stonden we, na 1,5 uur lang helpen en wachten, met de personenauto achter de Nissan vast, aan de overkant op het droge. En weet je wat de jongens ons daarna durfden te vragen? GELD! Omdat ze ons 1x geduwd hadden! Ze zouden óns juist geld moeten betalen voor alle hulp. Je zag bij Tom zowat stoom uit z’n oren komen van kwaadheid, hij heeft zo vreselijk hard in het Engels geschreeuwd dat ze achterlijke idioten zijn, dat ook al spreken ze geen Engels, de boodschap evengoed wel overkwam, ze schrokken zich een ongeluk en renden meteen weg zonder verder maar iets te zeggen.

Onderweg kwamen we mensen van het Rode Kruis tegen, die reden in Toyota Landcruisers rond om voorlichting te geven aan de bewoners daar, over hygiëne en het maken van waterputten. Leuk om deze mensen even te spreken. Ze vertelden ons ook dat we het de Kongolezen niet zo kwalijk moeten nemen dat ze moeilijk doen en overal geld om vragen, aangezien zij een zware tijd achter de rug hebben vanwege de afgelopen oorlog. Verder gaven ze ons wat tips geven over de komende moddergedeeltes, want er zouden er nog een stuk of 5 volgen.

In 1 van die gedeeltes kwamen we nog even vast te zitten, en toen de personenauto met die vervelende jongens van die middag arriveerde, en ze uitstapten, kwamen wij gelukkig nét los. En de jongens…zeiden nog steeds geen woord, ha! We zijn snel doorgereden, zonder te helpen natuurlijk.

Hoe verder we kwamen, hoe meer de auto begon te piepen en te kraken, het was echt oorverdovend. We waren ondertussen druk aan het bedenken hoeveel dagen we wel niet bij de garage zouden moeten doorbrengen, al schouderklopjes gevend aan ons Nissannetje dat hij het nog even vol moest houden…

En ja hoor, dinsdag 22 mei om 19.00 uur kwamen we dan luid krakend en piepend Brazza inrijden. We made it!!!

Woensdag zijn we naar het collegafiliaal van de garage in Point Noire gegaan, om de auto eens grondig te laten nakijken, want er moet een heleboel aan gebeuren. O.a. de remmen waren helemaal op, deze moesten vervangen worden. Een totaalbedrag afgesproken en meteen betaald, en de mannen gingen aan de slag, het zou om 17.00 uur klaar zijn. Wij hebben zittend op onze kratjes, alles scherp in de gaten gehouden. Het stond Tom al niet aan hoe hun werkwijze was, en hun houding al helemaal niet. Want om 16.30 uur vertelden ze ons dat ze niet de juiste onderdelen hadden gevonden, zodat we de auto niet mee konden nemen. Na veel stampij mochten we van de eigenaar naast de garage slapen in onze daktent, maar aangezien deze parkeerplaats niet omheind is en jan en alleman daar naar binnen loopt, hadden we daar geen trek in, dan maar een nachtje hotel. Dus wat spullen uit de auto gepakt, en afgesproken dat we de volgende ochtend om 12.00 uur de auto alsnog zouden meekrijgen.

De dag erna zijn we vroeg bij de garage gaan kijken, en natuurlijk was de auto om 12.00 uur nog lang niet klaar… We hebben toen maar alvast de visa voor DRC, Democratic Republic of Congo, aangevraagd. Aanvraagformulieren ingevuld en een consult gehad, een soort interview met de visaman himself, een aardige man, en hij vond het geweldig om te horen dat wij helemaal met de auto vanuit Nederland hierheen zijn komen rijden!
Terug bij de garage duurde het remmen vervangen nog tot het einde van de middag. Omdat ze geen nieuwe onderdelen hadden gevonden voor de achterremmen, en deze gerepareerd hadden, hadden wij bedacht een bedrag terug te vragen, omdat we voor de nieuwe onderdelen hadden betaald gisteren. Maar toen wij binnen bij de administratiedame aan haar bureau stonden, vroeg zij ons nog eens een flink bedrag extra te betalen, voor het werk van die dag. Het schoot Laura in het verkeerde keelgat, na een paar weken kloten in de modder en vele teleurstellingen. Ze is nog nooit zo kwaad geweest en heeft ze even flink de waarheid verteld. En uiteraard hebben wij daarna, na overleg met de eigenaar en zijn assistenten niets extra’s betaald.

Die avond was de laatste samen met Paul, hij zag het niet zitten om nog een aantal dagen op ons te wachten, en dat is ook heel begrijpelijk. Wel raar hoor, je raakt toch aan elkaar gehecht als je en paar weken samen reist.

Gelukkig wist de eigenaar van het hotel waar we verbleven, nog wel een adresje om de auto te laten repareren, een plaats waar ook de Rode Kruis mensen hun auto’s laten repareren, dus dat klonk goed. Daar is Tom de dag daarna dan ook naartoe gegaan, nadat we de visa bij de Ambassade van DRC hebben opgehaald.

Laura is vrijdagmiddag in bed gedoken, aangezien zij zich niet lekker voelde.
En dat werd de dagen erop alleen maar erger; zere rug, spierpijn, hoofdpijn, misselijk, én koorts, waarvan we weten dat we bij deze verschijnselen extra alert moeten zijn ivm malaria. (ondanks dat we al Lariam slikken sinds het begin van onze reis om malaria te voorkomen)
Zaterdag voor de zekerheid maar de noodmedicatie Malarone tegen de vermoedelijke malaria gestart, die hadden we al bij ons vanuit Nederland. Zondag naar een kliniek in Brazzaville gegaan, waar ze werd onderzocht en er werd verteld dat het inderdaad malaria was: Malarone kuur afmaken, dan zou het weer over gaan.

Maar helaas was dat niet het geval, en werd ze dinsdag t/m donderdag opgenomen in de kliniek, aangezien ze nóg meer last van haar rug had, links onderin. Nou, een Afrikaans ziekenhuis stond natuurlijk niet op ons lijstje, maar was een hele belevenis…Laura mocht in de VIP kamer verblijven, in een prachtige witte ziekenhuisjapon, mét eigen tv en koelkast en in een heerlijk doorgezakt bed. Er werd door de zusters iedere minuut gecheckt hoe het met haar ging, meegekeken naar de tv, en ’s avonds sliepen ze zelfs naast haar op een matrasje, voor als er iets zou zijn… Een echografie en een paar foto’s gaven aan dat naast malaria, Laura ook last had van een darminfectie en een paar niersteentjes. En na 3 dagen aan het infuus voor antibiotica en andere medicijnen, mocht ze er gelukkig donderdagavond weer uit…nu even aansterken en zo snel mogelijk weer door naar DRC en daarna Angola!

Kongo – deel 1

2007-06-02T18:03:00.000+01:00

Op 13 mei zijn we bij de grens van Kongo aangekomen, het dorpje Moukoro. De auto voor de slagboom geparkeerd, en ons bij de gendarmerie gemeld. We moesten in totaal bij 3 verschillende gendarmeriekantoortjes registreren. Het begon net te plenzen van de regen, maar nee, de auto mochten we van oom agent niet meenemen. Dus snel van kantoortje naar kantoortje gerend, om alle gendarmeriestempels zo droog mogelijk te halen. Die houten hutjes zijn toch altijd stuk voor stuk weer interessant om te zien. Tijdens het wachten op een gammel houten bankje totdat de paspoorten zijn overgeschreven, lopen er wat voddige kippetjes tussen onze benen door en zien we lege en volle flessen wijn op de grond liggen. En ook hier zijn ze, net als in andere afrikaanse landen, ook in de maand mei nog in de kerststemming; kerstversiering en -verlichting hangt aan de muur en op het bureau pronkt een minikerstboompje. Veel mensen hebben zelfs de we-wish-you-a-merry-christmas ringtone nog aan staan!

Vervolgens weer teruggegaan naar het 1e kantoortje en daar werd, voordat de slagboom open mocht, nog even vluchtig in de auto gekeken en gevraagd of we geen wapens bij ons hadden en of we écht wel toeristen zijn. Het douanekantoor (ongeveer 30 a 40 km verderop) zouden we nooit meer halen voor het donker, dus besloten we in een auberge in Moukoro te overnachten. Voor het winkeltje van de auberge was een overdekt terras, waar wat dorpsbewoners een biertje zaten te drinken. Aangezien het nog steeds flink regende, mochten we van de eigenaar op het terras koken. Dus hebben we onze kookspullen tevoorschijn getoverd en daar spaghetti gemaakt. Het leek wel een soort aflevering van “life & cooking”;koken mét publiek.

De volgende dag vroeg vertrokken om zoveel mogelijk kilometers te maken…dachten we. Maar de weg was één groot drama; overal grote modderplassen over de gehele breedte van de weg, meters lang en behoorlijk diep. Al snel hadden we door dat het echt heel belangrijk is om steeds de plas vooraf te doorlopen en de beste weg er doorheen of er omheen te bepalen, want Paul raakte vast in een hele diepe modderplas. Wij erbij gesprongen met schoenen en al om samen de motor eruit te trekken, dat was toch best zwaar!

Zo zijn we de rest van de dag bezig geweest met…stukje rijden…uitstappen…plas bekijken qua route erdoor voor de Nissan én voor de motor…instappen en weer gaan…dat schoot voor geen meter op natuurlijk. In het begin was het nog wel lollig, steeds met je broek opgerold en met toch al natte schoenen door de plassen banjeren, maar na 10 plassen word je het wel aardig zat hoor. Daarom dachten we op een gegeven moment, ach dat modderstuk hoeven we nu niet te proberen, geen zin in. Maar dat was niet handig…we kwamen muurvast te zitten. Zandplaten en schep van het dak gehaald en aan de slag gegaan, maar het wilde niet baten.

Paul is toen naar een dorpje gereden om hulp te halen, en na een kwartier stonden er ongeveer 10 sterke mannen bij ons om te helpen duwen. En dat werkte gelukkig! Als dank hebben we de “chef” van de groep wat geld en een voetbal gegeven, wat onder luid applaus werd aangenomen.

In de middag kwamen we al soppend in kletsnatte schoenen en kleren vol modderspatten het douanekantoortje in Nyanga in lopen. De mannen van de douane waren erg vriendelijk en vertelden ons dat Andy, een Engelse motorrijder, een paar weken geleden hierlangs is gekomen. We zien de laatste tijd bij grensovergangen steeds vaker namen van andere overlanders in de registratieboeken staan, die ons net voor waren, toch grappig dat de meesten allemaal dezelfde route nemen.

In Kibangou hebben we op het grasveld voor een hotel gekampeerd. Er was geen elektra én geen water, balen, want we hadden juist zo gehoopt op een lekkere douche na een dag in de stinkende prut te hebben gelopen. Het werd een bucketshower: voor ons alledrie werd 1 emmer putwater gehaald door de kindjes uit het dorp. Die avond hebben we in het dorp een soort restaurant opgezocht om wat te eten. Bij een stalletje hebben we eten (rijst met een groen prutje en wat vlees) besteld. En dit daarna op het terras van het naastgelegen café opgegeten, met op de achtergrond een gezellig Congolees muziekje wat Afrikaans hard, op de hoogste volumestand door de geluidsboxen werd geperst.

De ochtend daarna ontdekte Tom dat er een dieselleiding lek was. Voordat we verder konden, zijn hij en Paul onder de Nissan gekropen en hebben ze met een stuk tuinslang de boel gerepareerd, als tijdelijke oplossing. Vanuit Kibangou was het niet mogelijk om rechtstreeks naar Dolisie te rijden, aangezien de brug kapot was. De agenten in Kibangou vertelden ons dat we daarom moesten via Makamba of via Point Noire moesten rijden, dat is gigantisch om!

We hebben eerst de weg naar Makamba geprobeerd, maar dat was geen succes. Er lag een dun, maar zeer glibberig laagje modder op de weg, waardoor Paul meerdere keren viel. Dus teruggegaan naar Kibangou en daarna de weg naar Point Noire genomen. Deze was stukken beter. Onderweg richting de bossen kwamen we veel loggingtrucks tegen; vrachtwagens volgestapeld met reusachtige boomstammen. En tegen het einde van die middag stuitten we toch wel op een bijzonder spektakel; 2 loggingtrucks én een Caterpillarshovel die vastgelopen waren in de modder. We konden er onmogelijk langs, de hele weg was geblokkeerd. Er was net hulp aangekomen voor de vastgelopen trucks(2 enorme shovels). Dus wij de auto en motor aan de kant gezet en op de heuvels aan de rand van de weg geklommen. Best vermakelijk hoor, om te kijken naar hoe de 2 net gearriveerde shovels, de vastgelopen shovel en vrachtwagens probeerden los te trekken. Na anderhalf uur duwen, trekken en geschreeuw van alle rondlopende chauffeurs, kwam uiteindelijk 1 vrachtwagen los en konden we er door. Bij een soort truckershotel midden in het bos hebben we die nacht gekampeerd. ’s Avonds laat kwamen we daar ook dezelfde loggingtrucks weer tegen.

17 mei, de dag erop, kwamen we in de havenstad Point Noire aan. Daar even naar binnen gegaan bij een Nissangarage gerund door Europeanen, wow wat een verschil met andere Afrikaanse garages, wat netjes en wat een mooi gereedschap, ze hebben er zelfs een brug. Hier de remmen laten nakijken en schoonmaken en ook de creatief-met-tuinslang-gerepareerde-dieselleiding, niets aan het handje, gewoon laten zitten aldus de garagemannen. Deze garage heeft ook een filiaal in Brazzaville, de manager vertelde ons dat Route Nationale 1, de weg van Point Noire via Dolisie naar Brazzaville, zo vreselijk slecht is, dat zij daarom hun garagespullen er niet naartoe rijden maar met het vliegtuig versturen…ze wisten ons ook te vertellen dat dit afgelopen regenseizoen de ergste was sinds tijden! Ze raadden ons dus eigenlijk af om deze route te nemen…tja, geen andere optie, we hebben wel nog even bij de Ambassade van Angola gestaan, maar ook hier weer géén kans op double-entry visa voor Angola, zodat de route via Cabinda naar DRC en daarna Angola nog steeds niet mogelijk bleek. Een paar nachten een hotelkamer in Point Noire gehuurd om bij te komen, en ons voor te bereiden op de barre tocht naar Brazza.

Vol goede moed zijn we de 19e vroeg vertrokken met als doel: Dolisie. Maar toen we bij de eerste grote modderpoelen aankwamen en er een vrachtwagen vast stond die de weg blokkeerde, werden we toch wat chagrijnig…”niet wéér!!!” We hadden gehoord dat er een sluipweg moest bestaan die een slecht stuk Route Nationale 1 omzeilt dus wij omgekeerd en bewoners bij het afgelopen kruispunt gevraagd. Een paar uur hebben we dwars door een graslandschap gereden, en kwamen keer op keer bij een splitsing terecht waarvan we niet wisten welke kant te kiezen, tja, geen bordjes en geen bewoners te zien. Wetende dat de RN1 van west naar oost loopt en met behulp van de GPS én wat rekenen met de zuider- en oosterbreedtegraden, ontdekten we waar we ergens op de kaart moesten zijn, en uiteindelijk kwamen we weer op de RN1 terecht, mét zowaar een stukje asfalt!

Helaas was dat asfalt niet voor lang. Je kon hier goed zien wat heftige regen en slecht onderhoud aan wegen kan veroorzaken…het leek niet eens meer op een weg; zand, modder, met dan weer een restje asfalt rechts, dan weer een restje asfalt links, en gaten zo groot en zo diep, daar zou je voor geen goud met je auto in belanden.

Onderweg bij een splitsing, toen we de weg wilden vragen aan een stel jongens, zagen we dat ze allemaal pakketjes van groen gevlochten bladeren op hun hoofden droegen. We vroegen ons af wat daar in zat, omdat het zo’n vreemde vorm was. En toen ze de pakketjes op de grond voor ons zetten zagen we pas wat het waren…krokodillen!!! Die hadden de jongens gevangen voor de verkoop, daarna de bekjes dichtgeknoopt en ze in palmbladeren gevlochten om te vervoeren naar huis.

De krokodillenjongens hadden ons al gezegd dat de weg erg slecht zou worden verderop, en dat was ook zo…een modderpoel over de hele breedte van de weg, met gigantische hoge modderranden, en na even testen bleek het water tot aan je middel te komen. Op een heuvel naast de weg was een klein dorpje, waar de bewoners de weg over de heuvel hadden geblokkeerd met een groot hekwerk van boomstammetjes. We zouden daar wel langs mogen, als we maar 30000 CFA zouden betalen. Tja, wat doe je in zo’n geval…afdingen lukte niet…dus de achterklep van de Nissan opengedaan en daar een kopje koffie op gezet om even rustig na te denken wat te doen. De dorpsbewoners kwamen erbij staan en wilden ook koffie. We dachten dat en beetje pappen en nathouden misschien wel zou werken maar helaas, na de koffie dachten ze er nog steeds hetzelfde over. Een vriendelijke jager kwam voorbij lopen, met een dode antilope in zijn van bamboestengels gevlochten rugzak. De man vertelde ons dat we het wel zouden redden, als we maar rechts zouden aanhouden, maar daar zouden we zeker weten vast komen te zitten dachten wij. Dus besloten we het erop te gokken en toch door het midden te gaan. Nou, je raadt het al…zo vast als een huis, míddenin de modderpoel waar het water tot bovenbeenhoogte stond. Het water stroomde naar binnen en de autoradio begon te roken. Snel de elektradraden losgetrokken, en Laura door het raam uit de auto geklommen. Met op de achtergrond luid “geplop” van de uitlaat die bubbels blies in het water, kwamen de eerste bewoners al grinnikend en met opgehouden handen, als een stel aasgieren aanlopen “We willen wel helpen, maar dan moeten jullie betalen!” zeiden ze. De kwaadheid die je dan voelt opkomen is onbeschrijfelijk. Maar wat kun je doen..?! Zonder hun hulp zouden we er nooit uit komen. Kwaadheid opzij gezet en beloofd te betalen als ze ons eruit zouden helpen. Laura en Paul hebben toen in een noodtempo de zandplaten en de schep van het dak afgeschroefd en zijn met een paar dorpsbewoners aan de slag gegaan, terwijl op de rand van de heuvel de rest van het dorp vermakelijk stond te kijken naar onze “voorstelling”. Op hurken en tot aan onze kin in het modderwater de zandplaten voor de voorwielen geprobeerd te duwen (en dan moet je proberen niet aan krokodillen te denken!), en met schep en handen wat modder rond de body van de auto geprobeerd weg te halen. Gassen en duwen, zandplaten achter de achterwielen, nog een keer gassen en duwen, en nog een keer, niets hielp. We begonnen de hoop al aardig op te geven en ook het enthousiaste werk van de bewoners begon op z’n eind te lopen, die begonnen in hun eigen taal gezellig te kletsen en te lachen. Maar…het verhaal heeft een happy end hoor…Er kwam een pick-up aan op de weg achter ons… met daarin een militair die z’n slechte humeur wel even opzij wilde zetten en ons eruit wilde trekken, achteruit, dan zouden we daarna de dorpsbewoners wel proberen te bewerken. Sleepkabel tevoorschijn gehaald en nadat de dorpsbewoners de sleepkabel hadden vastgeknoopt kon het feest beginnen. We kwamen eruit, maar vraag niet hoe. Wat zag die auto eruit! De beschermplaat onderaan was helemaal verbogen en schraapte over de grond, de achterbumper helemaal vervormd van het achteruittrekken, de binnenkant van de auto zeiknat, de lampen vol met water en de koppeling werkte niet goed meer. We hadden even het idee om naar Point Noire terug te gaan om daar die goede garage op te zoeken, maar de gedachte aan die lange en slechte weg terug was ook geen fijne. Toch maar een volgende poging gedaan, om de bewoners het hek voor hun dorpje op de heuvel te laten openen. De chef van het dorp (zoals hij zich noemde) kwam eraan, en in zijn Hogeschool Van Utrecht t-shirt dacht hij dat hij heel wat voorstelde. Nadat we 10000 CFA hadden betaald voor het uit de modder helpen, en hem wisten wijs te maken dat we niet veel konden betalen omdat we de garage ook zouden moeten betalen, liet hij ons voor 10000 CFA door.

De rest van deze dag hebben we met een angstig gevoel gereden, “redt de auto het wel tot Dolisie?” Toen het begon te schemeren hebben we een mooi plekje gezocht om te bushcampen; een kleine zandvlakte midden in het bos, vlaknaast een riviertje waar de bewoners uit een in de buurt liggend dorpje water haalden. Het was een stromend riviertje, dus toen de bewoners weg waren, hebben wij onszelf en de stinkende modderkleren daarin gewassen, het water was heerlijk fris. Daarna eten gemaakt en tijdens een nieuw geleerd kaartspel van Paul genoten van de rondfladderende vleermuisjes en ronddansende vuurvliegjes, het leek wel disco in de lucht!

Na een nacht dromen over modderpoelen en piekeren over de slechte staat van de auto, werden we de volgende morgen moe wakker en na het openen van de daktent werden we al helemaal niet vrolijk…. Als ontbijtje werden we half opgegeten door een soort insecten, we weten de naam niet, maar ze zijn heel klein en veroorzaken honderden mini rode vlekjes, die eerst nog niet jeuken, maar na een uur of wat gigantisch! Met roodgevlekte gezichten, armen en benen zijn we op pad gegaan, hopend dat de rest van de dag beter zou verlopen…

Na een uur zaten we alweer vast in een modderstuk, waarbij de auto zo vreselijk op zijn kant hing, dat Laura er maar uitgekropen is, uit angst dat hij zou omvallen. En zo sta je dan om 08.00 uur alweer aan je eerste modderkarwei. We konden wel janken. Een paar mannen liepen toevallig net langs en sneden wat bamboebladeren en takken voor ons af om grip voor de wielen te creëren, en dat hielp. Tom moest een gigantische dot gas geven om de dikke modderlagen te komen, zodat hij toen hij los kwam, al stuiterend door de modder vloog. We hadden het weer gered.

Bij de eerstvolgende splitsing namen we een gokje: rechts…fout! Moddermassa, terug naar de splitsing en links proberen….fout! Wat daar te zien was toen we de heuvel over reden…de weg was gewoon weg!!! In de verte zagen we hoe de weg en brug in het dal helemaal waren weggespoeld. Metersdiep was het in de rivier gestort, met boomstammen en al, die als houvast in het wegdek waren verwerkt. Terug naar de splitsing en toch maar weer naar rechts gegaan. Eerst weer goed gekeken, erdoor gelopen en wat planken die er lagen gebruikt om een soort van pad te creëren. Maar helaas pindakaas..wéér vast! Er kwamen, alweer toevallig, een paar jongens aanlopen, en pakten zonder wat te vragen Tom z’n schep uit z’n hand en begonnen te graven rondom de auto. We waren er helemaal beduusd van, en na een paar keer duwen en graven kwamen we met hun hulp door de moddermassa heen. We hebben wat betaald aan de jongens en ze vroegen of we ze een lift konden geven naar het volgende dorpje, gewoon op z’n Afrikaans, achterop de auto hangend op de bumper. Nou dat was een goed idee, want dan konden ze ons mooi door de moddermassa’s dirigeren, aangezien zij daar experts in zijn. En ja hoor, bij ieder modderstuk werd er vanaf de achterbumper geroepen “a gauche”, “a droit” of “tout droit”, dat werkte ideaal!

Toen we in hun dorp aankwamen en hen hadden afgezet, hoorden we tijdens onze zoektocht naar koude frisdrankjes, dat er in datzelfde plaatsje een treinstation is en dat er misschien wel mogelijk zou zijn om de auto en motor op de trein te zetten voor niet al te veel geld…dat klonk interessant, vooral omdat we begonnen te beseffen dat we de hele dag nog geen auto’s zijn tegengekomen en dat de mensen in het dorp ons waarschuwen voor de rest van de weg, ook slecht! Wij op zoek gegaan naar het station. Het was daar 1 grote warboel van mensen en trossen bananen die gelost werden vanuit een verrotte trein die daar stond. Zodra wij stopten om informatie te vragen, dromde de mensenmassa zich nieuwsgierig om ons heen. Er bleek geen enkele mogelijkheid om de auto op de trein te zetten, dus moesten sowieso nog doorrijden tot aan Dolisie, waar wél auto’s op de trein mogen. Het hoofd van de gendarmerie van het dorpje sprak ons aan en adviseerde ons om een paar jongens uit het dorp in te huren, om mee te gaan achter op de bumper, zodat ze ons (tegen betaling natuurlijk) tot in Dolisie zouden kunnen helpen ivm de slechte weg. Goed idee, dus wij gevraagd dezelfde jongens als van de laatste moddermassa op te zoeken, maar die hadden geen zin meer, en er werden 3 andere jongens voor ons uitgezocht. Aangezien ze te veel geld vroegen besloten we 2 sterk uitziende jongens mee achterop te nemen, voor 15000 CFA in totaal tot aan Dolisie. 5000 CFA vooraf betalen zodat de jongens wat sigaretten konden kopen voor onderweg, en de rest, 10000 CFA in Dolisie. Deal!

En zo gingen we verder, met z’n vijven. Bij ieder lastig stuk sprongen de jongens van de auto, liepen het door om te wijzen welke kant we moesten aanhouden en legden ze planken in gaten en haalden takken en stronken uit de weg voor ons. Het werkte ideaal. Op een gegeven moment zagen we in onze achteruitkijkspiegels dat er een 3e jongen achterop de auto stond. Het bleek later, toen we erom vroegen, de broer van 1 van de jongens te zijn, die was vanuit een dorpje ervoor erbij gesprongen en wilde meeliften…ok..fijn dat je het even vraagt… We hadden ons al voorgenomen geen extra geld te gaan betalen, dan verdelen ze het totaalbedrag maar, wij hebben niet om een 3e persoon gevraagd…Maar toen de jongens even verderop Paul met z’n motor de modder uit hadden getrokken, gebeurde er iets heel anders…De jongens zeiden ons “Tot hier en niet verder”. Ze wilden hun geld hebben, want de rest van de weg was prima te doen zonder hen, zeiden ze. Jemig, wat maakten ze ons nou weer, we hadden duidelijk afgesproken 10000 CFA tot in Dolisie, maar nu wilden ze al meer geld hebben tot aan deze plek, midden in de bush! De jongens werden kwaad omdat wij het er niet mee eens waren en op de afspraak wezen, en het liep uit op een heftige discussie met veel geschreeuw. We waren zo teleurgesteld, maar besloten in te stappen en reden al wapperend met een briefje van 5000 CFA uit het raam langzaam verder, zo van “nu 5000 ontvangen en straks in Dolisie de andere 5000 nog” maar de jongens renden achter ons aan en bonkten op de auto om meteen te stoppen, en tot slot namen ze de 5000CFA aan, maar gingen ze niet mee verder...

Het laatste deel van de route was gelukkig iets beter, we hebben zelfs nog een paar taxi’s die vast zaten uit de modder getrokken, leuk om ook eens de sterkste te zijn! Tegen het einde van de middag, net nadat we in een laatste moddermassa de voorbumper krom hadden gereden, kwamen we het bos uit en bereikten we dan eindelijk Dolisie. En zo zaten we deze avond na een lekkere douche helemaal fris en fruitig, én alle drie krabbend ivm de insectenbeten van die ochtend, in een hotelrestaurant de dag door te spreken. Er schoof nog een Zuid-Afrikaan aan, die voor MTN, het mobiele telefoonnetwerk hier in Kongo, aan het werk is. We vertelden hem dat we erover dachten de trein naar Brazzaville te nemen, mét de auto, aangezien de auto nu écht half uit elkaar valt. Maar hij bood aan om de dag erna eerst even naar de auto te kijken, aangezien hij veel verstand van auto’s heeft, en de trein volgens hem behoorlijk duur moet zijn.

Wordt vervolgd…

De waypoints van het eerste stuk Congo vind je hier.

Gabon

2007-05-27T17:57:00.000+01:00

Onderweg van Yaoundé naar de grens van Gabon waren er aardig wat roadblocks met nogal chagrijnige agenten. Steeds wilden ze allerlei papieren inzien en moesten we hen onze brandblusser en gevarendriehoek showen. Maar helaas voor hen, ze konden ons nergens op pakken, alles was in orde.

De grensovergang verliep langzaam, we moesten ons bij meerdere kantoortjes registreren, heel irritant. Ook wilden ze weten wat er allemaal in onze auto zit, maar gelukkig was een vluchtige blik voldoende, en hoefden we niet alles eruit te halen.

In Bitam, Gabon, kwamen we bij het gendarmeriekantoortje Paul weer tegen. Na lang wachten op onze paspoortstempels zijn we met z’n 3-en naar een mission in Oyem gereden. De weg was daar verbazingwekkend goed, asfalt zonder gaten, én er waren zelfs verkeersborden met daarop namen van dorpen en steden aangegeven! Die hebben we lange tijd niet gezien.

In het donker kwamen we bij de mission aan, en werden heel vriendelijk ontvangen door de priester. Hij liet ons de douche en toiletten zien (schoon én warm water!) en we mochten er kamperen voor een zelf te kiezen bedrag, wat wil je nog meer. Die avond zagen we het in de verte al weerlichten, en ’s nachts was het bingo; onze eerste echte tropische regen- en onweersbui…We werden midden in de nacht wakker van het lawaai van klaterend water, een gigantische regenbui die naderde. Snel alle tentflappen dicht geritst, net op tijd, want kort daarop kwam het met bakken uit de lucht en volgden er enorme onweersklappen. Steeds tellen om te weten hoe ver/dichtbij het onweer was, het klonk afschuwelijk hard. We hadden voor de zekerheid onze kleren al aangetrokken en zaten startklaar, zodat we de auto in konden vluchten als het te erg zou worden, de klappen volgden de flitsen namelijk steeds sneller op. Maar gelukkig dreef de bui na een paar uur over. Toch best spannend hoor, zo in een daktentje!

Van Oyem zijn we met Paul samen naar Libreville gegaan, via een piste langs Medouneu (grens met Equatoriaal Guinea) en dwars door Monts de Cristal, een van de tropische regenwouden van Gabon. Deze route was werkelijk prachtig! Gigantische reuzen van bomen, felgekleurde vlindertjes, enge houten bruggetjes waarvan we regelmatig eerst wat planken moesten rechtleggen om erover heen te kunnen, een schorpioen, en vele zwarte slierten die over de weg kronkelden; mierendorpen die overstaken.

Na 1 van de houten bruggetjes was een enorm gat in de weg, welke we niet op tijd hadden gezien. Balen, want door de klap brak 1 van de bladveren rechtsachter…wéér garagebezoek in het vooruitzicht. Toen we bijna het regenwoud uitreden, kwam een dorpsbewoner vragen of we bij hem kwamen eten…gorilla. Nou eh, nee, geen bushmeat voor ons. Ten eerste vinden we het zielig en ten tweede waarschuwen ze er in de reisgidsen al voor, ivm besmetting van o.a. het Ebolavirus, dus we hebben vriendelijk bedankt.

Via een weg met bijna meer potholes dan asfalt kwamen we begin van de avond Libreville binnen rijden. Met behulp van onze Gabonreisgids met plattegrond zónder straatnamen én veel vragen aan de bewoners, probeerden we de weg in de stad te vinden, dat was zoals in vele steden weer niet makkelijk. We zochten de katholieke mission, waarvan we gehoord hadden dat het een geschikt adres moest zijn. Bij de verkeerde kerk, zonder mission, kwam een hele vriendelijke vrouw naar ons toe. Ze gaf aan dat ze ons wel naar de mission zou brengen; we konden achter haar aan rijden. Toen we daar aankwamen om 21.00uur, en de zusters al op bed lagen, mochten we eigenlijk niet meer naar binnen van de nachtwaker. Maar nadat de vrouw een goed woordje voor ons gedaan had, werden de poorten alsnog geopend.

Tja, sinds Kameroen is onze West-Africa Lonely Planet gids geëindigd, en vanaf Namibië is er pas weer info in de Southern-Africa gids te vinden. Over Gabon, Kongo, DRC en Angola is helaas niet zoveel info. Alleen nog wat oude informatie in de duitse Durch Afrika gids uit 2003. In de West-Africa LP staat overigens dat de overlandroute vanaf Kameroen naar beneden toch wel voor de hardcore people is….maar tot nu toe vonden we het eigenlijk nog best meevallen.

De volgende dag bij de mission kwamen we Amaya en Eric (Amerikaans en Frans) tegen, zij zijn al 11 maanden onderweg in Afrika, op de fiets! Wel leuk om te horen wat zij allemaal al meegemaakt hebben, op de fiets beleef je Afrika toch weer heel anders dan met de auto.

Met behulp van Eric (vanwege z’n Frans) heeft Tom een garageman gebeld, om te laten kijken naar de auto (bladveer). De man kwam langs bij de mission, en gaf aan het wel te kunnen regelen. Wel een prettig gevoel dat de garageman een bekende is van de zusters van de mission, zij brengen hun auto’s namelijk ook altijd bij hem langs. Dan heb je tenminste een beetje het gevoel dat het in orde komt. De dag erop kwam de garageman ons ’s morgens om 07.45uur ophalen bij de mission, en reden we achter hem aan naar de garage. De bladveer bleek toch niet op voorraad en ook lastig te vinden bij andere garages. Maar…aan het einde van de middag, toen de man terugkwam van zijn 2e zoektocht, had hij een bladverenpakket bij zich, wat hij bij een andere garage van een auto had gesloopt. Ach, het is weer geregeld en om 17.00uur konden we ál naar huis.

We hadden gehoopt in Libreville bij de Ambassade van Angola double-entry visa te kunnen regelen, zodat we eventueel in Cabinda de boot naar Luanda zouden kunnen pakken, en zo DRC konden overslaan. Maar helaas bleek dit niet mogelijk te zijn. Ach, dat maakt de beslissing qua route alleen maar weer makkelijker. De route wordt nu: Libreville, Lambarené, Ndende, Nyanga, Dolisie, Brazzaville, Kinshasa, Matadi. In Matadi zullen we dan de visa voor Angola aanvragen. Omdat Paul sowieso al had besloten om via Brazzaville te gaan rijden, en we de afgelopen dagen toch heel gezellig hadden samen gereisd, spraken we af om ook de komende route, tot en met Angola, met z’n 3-en te doen. We hadden gehoord dat de wegen richting Brazzaville slechter zullen zijn, dus dan is het naast dat het gezellig is, ook fijn elkaar te kunnen helpen als je in de problemen komt.

11 mei zijn we vertrokken uit Libreville, een spannende dag, want vandaag zouden we over de evenaar gaan, toch best een unieke belevenis. Laura heeft onderweg goed de GPS in de gaten gehouden, en op een gegeven moment was het zover…allemaal nullen in beeld bij de Noorderbreedtegraad…. welkom Zuiderbreedte!

In Lambarené hebben we ook weer een mission opgezocht om te kamperen. We werden door een Argentijns nonnetje aan alle andere nonnetjes voorgesteld en we kregen meteen een rondleiding over het terrein. Wat een super lieve mensen. En het zag er heel mooi en verzorgd uit, een aantal mission-gebouwen rondom een prachtige binnentuin waar je vrolijk werd van de vogeltjes die daar uit volle borst zongen.

De dag erop wilden we Ndendé proberen te halen voor het donker, maar dat viel tegen. De route was mooi, en ging van bossen over naar helgroene grasheuvels. Alleen was de weg erg slecht, waardoor we net voor donker Mouila bereikten. We hebben daar overnacht op de parkeerplaats van een hotel en werden ’s nachts weer wakkeer gemaakt door enorme regenbuien, die voortduurden tot en met de volgende ochtend. Geen pretje om de daktent in te pakken tijdens stromende regen, maar in onze “tweetie-gele”regenjassen hebben we alles opgeruimd en zijn we onderweg naar Ndendé gegaan. We hadden een slecht voorgevoel, de heftige regenbuien zorgen er voor dat de wegen nog slechter werden. En ja, het voorgevoel klopte. We kwamen de ene na de andere gigantische plas tegen, en op een gegeven moment kwamen we op een punt, waar we, voor zover we konden kijken, alleen maar water zagen. De rivieren in het gebied ernaast waren overstroomd en stroomden nu over deze weg. Paul begon zich al een beetje ongerust te maken, aangezien het water, na een stukje erin te lopen, tot boven z’n knieën kwam. Gelukkig kwam er een pick-up aan, waar Paul en z’n motor op mee mochten liften. Wij kwamen er daarna ook redelijk goed doorheen, alleen natte voetjes, maar als dat alles is…

De rest van de weg naar Ndendé was ook zeer slecht, waardoor na schrapen over de modder en kleibergen, onderweg de beschermplaat onder onze auto losliet. Tom en Paul hebben toen als bush-mechanics de plaat weer vastgemaakt. Later ontdekten we ook een gat in de uitlaat en kraakte het onder Laura’s voeten wel erg bij het chassis. In Ndendé hebben we daarom een garage opgezocht. Wel lastig aangezien het zondag was, en iedereen naar de kerk was. Maar na veel navraag bij de niet-naar-de-kerk-gaande dorpsbewoners, werden we bij een garage gebracht; een werkplaats bij iemand thuis. Het was daar één grote rommel, en er hingen een stuk of 15 kleine nieuwsgierige kindjes rond. Toen we gepiep hoorden, en vroegen wat dat was, lieten de kindjes ons een groot hok zien met zo’n 50 cavia’s, die houden ze daar om vet te mesten en daarna op te eten…Tijdens het wachten op het repareren van het gat in de uitlaat, en het lassen van het chassispunt(met behulp van karbiet..!), nam Laura een paar foto’s van het geheel. En ook hier bezorgde onze digitale camera Laura weer een hoop kindjes die haar half besprongen om op de foto te mogen.

Ook moesten we in Ndendé bij het gendarmeriekantoortje onze paspoorten uitstempelen, maar het kantoor was gesloten. In het dorp vertelden de bewoners ons dat de chef naar de kerk was, maar dat hij daarna vast wel even tijd wilde maken om te stempelen. En ja hoor, nadat we wat gedronken hadden op een terrasje, stond de chef in ene voor ons. De bewoners hadden hem al uitgebreid verteld dat een stel toeristen hem zochten. Hij deed het kantoor voor ons open en stempelde heel snel onze paspoorten, zonder vragen te stellen of papieren na te kijken, om zo snel mogelijk weer van z’n vrije zondag te kunnen genieten.

Eind van de middag kwamen we bij het douanekantoor van Gabon aan, om de uitstempel te halen voor het Carnet de Passage. Hier wilden ze ons geld voor laten betalen, belachelijk. Na lang en heftig discussiëren met de chef op het kantoor, en vragen om een bon van dat zogenaamde verplichte bedrag, had hij door dat hij zijn zin niet kreeg, en liet hij ons gelukkig zonder te betalen gaan.

De Google Earth waypoints vind je hier:Gabon.

Kameroen

2007-05-24T11:10:00.000+01:00

Na een nacht kamperen bij de grenspost in Otu, zijn we 28 april naar Mamfé gereden. Onderweg zijn we over een, vonden wij, toch wel stoere brug gereden. We stopten op de brug om even van het uitzicht te genieten en een foto te maken, maar Tom kwam iets te dicht bij de rand en verloor 1 van z’n slippers. De Stroming was zo sterk, dat de slipper heel snel wegdreef. Een man die aan de oever van de rivier stond, probeerde erachteraan te rennen met de stroming mee, maar helaas hij was te laat…dag slipper! Op de brug meteen al nieuwsgierige aagjes; een stel hangjongens wilden ook op de foto. En het feit dat je na het maken, de foto direct kan bekijken, was nieuw voor hen, ze vonden het geweldig. Lang leve de digitale camera!

In Mamfé aan gekomen, hebben we de markt opgezocht om voor Tom een stel nieuwe slippers te scoren. Aan de rand van de straat waren tientallen kraampjes en kleden met daarop oude en nieuwe schoenen en slippers. Aangezien Tom op blote voeten door de straat liep, zagen alle schoen/slipperverkopers natuurlijk hun kans. Van alle kanten werd op z’n Afrikaans onze aandacht getrokken; “Tssss Tssss!!!” en werden de prachtigste exemplaren ons aangewezen en voorgehouden…met als resultaat…een stel beeldschone groenblauwe plastic slippers voor, jawel, 50 cent.

Bij het hotel in Mamfé, waar we op de parkeerplaats mochten kamperen, waren een stel vrouwen buiten op het terras eten aan het koken. Het rook er zo lekker, en we hadden trek, dus vroeg Tom of we bij hen wat eten konden bestellen. Maar in plaats van eten kopen, werden we uitgenodigd door de vrouwen om met hen mee te komen eten. We werden door 1 van hen naar de andere kant van de straat begeleid, naar een ander gebouw wat bij het hotel hoort. Er werd daar een In Memoriam gehouden, ter nagedachtenis van 2 familieleden, die een paar jaar geleden zijn overleden. Toen we dat hoorden voelden ons zo ongemakkelijk, als buitenstaander in een familiebijeenkomst, en we probeerden ze uit te leggen dat we absoluut niet wilden storen bij zo’n speciaal iets. Maar iedereen stond erop dat we meegingen, en zo werden we naar een zaal gebracht, vol met mooi versierde tafels en stoelen. Aan de tafel waar wij mochten plaatsnemen, zat Henry Bisong, de zoon van de overleden man en vrouw. We hebben gezellig met Henry en zijn dochter zitten praten over onze reis en Kameroen, en ze legden ons ook uit wat deze traditie precies inhoudt. Wat ons opviel, was dat iedereen hier heel vrolijk was, geen droevige stemming wat we hadden verwacht. De directe familieleden van de overleden personen, droegen allemaal een speciaal gemaakt pak, van een stof welke bedrukt was met de foto’s van de overleden personen, sommige mensen droegen een In Memoriam-t-shirt. Aan tafel werden we verwend met nootjes en wijn, en na een korte speech van 1 van de familieleden, ging het lopend buffet van start. Allemaal onbekende gerechten voor ons, leuk om te proberen! Tijdens het eten vertelde Henry dat hij in Yaoundé als dokter in een kliniek werkt, waar mensen met HIV worden genezen. Dat vonden we toch wel erg apart, en betwijfelden of we dat moesten geloven. Hij bood ons daarom aan om hem op te zoeken als we in Yaoundé zijn, om ons in zijn kliniek de resultaten van het medicijn te showen, dus kregen we zijn telefoonnummer mee. Wat een vreemde, maar heel speciale middag, met hele speciale en supervriendelijke mensen!

Na Mamfé zijn we naar Limbé gereden, al hobbelend en zigzaggend vanwege de vele potholes in de weg, maar wel weer een mooie route dwars door het bos. In de kleine dorpjes werd er door de kindjes heftig naar ons gezwaaid en “hey whiteman!” geroepen. Af en toe veranderde het zwaaihandje ook wat van koers… eerst zwaaien en daarna handje ophouden en “donne moi argent!” roepen.

In Limbé vonden we een hotel direct aan zee, met uitzicht op Malabo (eiland van Equatoriaal Guinea). Hier hebben we een paar dagen gekampeerd, en o.a. geprobeerd het elektraprobleem op te lossen, want we hadden wéér rookwolkjes in de auto. Dus is Tom tussen de regenbuien door onder de auto gekropen. Hij heeft de hele draadboom losgehaald, nagekeken, en een paar draden vervangen, maar helaas werkten daarna nog steeds niet alle lichten, dus toch maar een garage opzoeken in Yaoundé.

Op weg naar Yaoundé kwamen we Paul tegen, een motorrijder uit Engeland, die we al eerder ontmoet hadden in Calabar (Nigeria). Paul is met zijn Yamaha XT 600 ook op weg naar Zuid-Afrika en is toevallig 1 dag vóór ons vertrokken, 11 februari.

Afgesproken met Paul om die avond te kamperen bij de mission. Het was moeilijk te vinden, Yaoundé is toch een flinke stad. En als je de weg vraagt, is het ook hier weer hetzelfde liedje. De mensen luisteren niet naar wat je vraagt, maar kijken met grote ogen naar al dat moois achter je in de auto. En ook al weten ze de weg wel of niet, het antwoord is altijd: “tout droit”. Wat ook erg leuk is; áls ze dan wél een keer goed naar je geluisterd hebben, en ze proberen je uit te leggen welke afslag je moet nemen…wijzen ze naar rechts terwijl ze “a gauche”zeggen, en wijzen ze links, terwijl ze “a droite” zeggen. Ons franse woordenboek zegt toch écht wat anders! Maar na wat meerdere keren vragen, lukt het dan meestal wel om de weg te vinden hoor, je moet alleen een beetje geduld hebben.

Onze eerste mission tijdens de reis, Foyer de l’Eglise Presbytarian; een groot huis met kamers, en een groot grasveld erbij waarop we mochten kamperen. In het huis woont een familie. En iedere keer als zij de deur uit gingen, deden ze de deur op slot, en konden we geen water of de badkamer gebruiken. Dat was wat minder, maar verder was het een prima plekje zo midden in de stad om een paar dagen te verblijven. We vonden hier mooi wat rommelen in en aan de auto en Tom en Paul hebben samen nog aan Paul’s motor gesleuteld.

In Yaoundé hebben we de visa voor Gabon en Congo geregeld. Het was bij de Gabonese Ambassade dat ons voor het eerst de toegang werd geweigerd ivm kleding. Tom droeg een korte broek en Laura een 3kwart, tot nu toe was dit nog nooit een probleem geweest, maar Tom mocht hier absoluut niet naar binnen. Dus moest hij op het stoepje buiten wachten, en heeft Laura de formulieren ingevuld en buiten op het stoepje Tom z’n handtekening laten zetten. Ach, zo kan het ook. Voor de Congolese Ambassade was een korte broek dan weer geen probleem.

Onderweg naar de Nissangarage, werden we door een politieagent aangehouden. Hij wilde ons een boete geven omdat we geen knipperlichten gebruikten. Nee, wij gebruikten op dat moment nog net de afrikaanse style van richting aangeven; arm uit het raam, vanwege de elektraproblemen. De agent nam Toms rijbewijs in en stond er mee te wapperen zo van “betalen of geen rijbewijs”. - We zijn sinds de laatste weken Toms internationale rijbewijs gaan gebruiken, ook al is deze alleen geldig sámen met het Nederlandse rijbewijs..alleen weten de agenten dat hier blijkbaar niet. Mochten ze het internationaal rijbewijs dan toch innemen, dan is er nog steeds geen man overboord. - Maar…na een kwartier stug volhouden om niet te gaan betalen, en de uitleg over de elektraproblemen en het garagebezoek, gaf de agent het rijbewijs toch gelukkig terug.

Bij de Nissangarage werd eindelijk de oorzaak van het elektraprobleem gevonden; de schakelaar van de achteruitrijdlampen was kapot en veroorzaakte kortsluiting. Weer een lange garage-hang-dag, maar wel een nuttige.

Nu we Paul ontmoet hebben, en hij eigenlijk nooit kookt, zijn we eens met hem samen op straat bij een cafetaria-hutje gaan eten. Dat beviel eigenlijk erg goed, én het is gewoon erg leuk om af en toe eens tussen de lokale bevolking in zo’n halfgaar barretje te hangen. Ze maken er goedkope en lekkere broodjes, met bv ei, avocado, ui, tomaat en mayonaise, wat ze er met een kwastje heerlijk dik overheen plamuren. Ook kun je op straat heel goed sandwiches met vlees eten, wat ze ter plaatse voor je klaarmaken op een bbq. Erg grappig om te zien was, dat ze ergens een poging tot engels hadden geprobeerd, op een broodkarretje stond geschreven “sadwishes”! We waren in het begin van de reis bang om ziek te worden van straat-eten, maar tot nu toe hebben we nergens last van gehad.

Verder naast alle regeldingen nog even ge-internet in de stad. Dit proberen we iedere week of iedere 2 weken zo’n beetje te doen, om de mail te checken en om de website bij te werken, maar in de laatste paar landen is de verbinding zó slecht en traag. Hierdoor is het soms onmogelijk om bijvoorbeeld foto’s op de site te zetten. We moeten trouwens nog even kwijt dat we steeds enorm genieten van alle reacties die jullie op onze website zetten en per e-mail naar ons sturen, écht leuk!

7 mei zijn we weer verder gereden richting Gabon, maar eerst hebben we ’s morgens dokter Henry Bisong nog even opgezocht in zijn kliniek, Cliniquede lEspoir. Hij stelde ons daar voor aan de directeur /professor, die het medicijn tegen HIV zou hebben uitgevonden. De professor heeft ons geprobeerd uit te leggen hoe het medicijn werkt. Maar wij hebben helemaal geen medische achtergrond, en weten echt niet wat we ervan moeten denken. Een medicijn om mensen met aids te genezen, van positief naar negatief, dmv 1 injectie, evt meerdere injecties in een vergevorderd stadium, ze zouden zo al een paar duizend mensen genezen hebben in deze kliniek. Vanuit verschillende werelddelen komen mensen overvliegen volgens de professor, om hier geholpen te worden. Wij denken dan weer: wáárom breng je het medicijn dan niet op de markt, er sterven zoveel mensen aan deze ziekte, én als je wil kun je er als uitvinder vast veel geld mee verdienen…maar volgens de professor loopt de kliniek tegen een enorme muur aan, qua overheidsinstanties, ziekenhuizen en dokters die er niet in (willen) geloven. Nadat de professor zijn deel had uitgelegd, heeft Henry ons de resultaten van het medicijn laten zien, dmv dossiers met waarden van patiënten die van positief naar negatief gegaan waren. Ookal weten we niet wat we ervan moeten denken, het was toch een hele bijzondere ervaring om deze kliniek en deze bijzondere mensen in Yaoundé te ontmoeten.

Hier vind je de Google Earth Waypoints van Kameroen.

Benin en Nigeria

2007-05-03T12:49:00.000+01:00

De grensovergang naar Benin verliep prima, wel erg traag, de mannen bij Customs hadden er niet zoveel zin in blijkbaar die dag. Onze visa hebben we hier ook weer aan de grens gekocht, alleen zijn deze helaas maar 48uur geldig, verlengen kan in Cotonou.

We hadden leuke verhalen gelezen over Grand Popo, een plaats aan de kust van Benin. We hebben in deze plaats een Auberge gevonden met een camping tussen de dennenbomen met uitzicht op het strand en de zee, gaaf! We kwamen daar Christoph en Judith (Duitsland) nog tegen, die we in Togo ook al eens ontmoet hadden. Zij zijn met hun Landrover ook onderweg naar Zuid-Afrika.

In Lomé hebben we de afgelopen week op de parkeerplaats van een vrij luxe hotel gestaan. Het voelde niet goed om daar midden tussen de auto’s van zakenlui/gasten onze was te doen en de auto op te ruimen. Dus hebben we dit uitgebreid op deze camping in Grand Popo gedaan, op ons in Burkina Faso gekochte Berberkleedje van plastic. Hierom hebben we in Marokko vreselijk gelachen, we vonden het zo truttig. Op alle campings legden de campinggasten berberkleden naast hun camper buiten op de grond, tegen stof en zand, maar nu wij er ook 1 hebben zijn we er toch erg blij mee, truttig, maar erg handig!

We hadden vanaf het eerste moment al een hoop “vriendjes”; jongens die zich als gids voordeden en ieder uur even kwamen checken of we al mee wilden gaan, vooral doof voor het woord ‘nee’ en ook hordes schoolkinderen die het principe privacy niet kennen. Als we aan het lezen waren kwamen ze gewoon bij ons op het kleed zitten met grote ogen kijkend naar al dat moois en interessants in onze auto…. of ze lazen al leunend op je stoel over je schouder mee.

Toen we op vrijdag in Cotonou kwamen bij de Direction Emigration Immigration, kregen we daar de aanvraagformulieren mee en vertelden ze ons dat we de formulieren ’s middags pas konden inleveren, en dat ze maandagavond klaar zouden zijn. Dat was voor ons totaal niet haalbaar, want we wilden dinsdagochtend vroeg de grens naar Nigeria overgaan, in het noorden van Benin (2 dagen rijden) aangezien de noordelijke route door Nigeria veiliger schijnt te zijn dan de zuidelijke route. We waren het er snel over eens dat we het erop zouden gokken om met verlopen visa verder te gaan. Dat liever dan de zuidelijke route te nemen. We hadden zowiezo alweer problemen met de auto, wéér elektradraden doorgesmolten, dus we hadden bedacht dat als we ernaar gevraagd zouden worden, we zouden vertellen dat we ivm autoproblemen niet voor het weekend naar Cotonou konden komen om de visa te verlengen….

In Cotonou heerlijk even boodschappen gedaan in een westerse supermarkt. Lekkere dingen ingeslagen, o.a. toetjes, kipfilet, en een stukje hele dure Edammer kaas, want we hadden bedacht die avond nassi te maken met ons laatste zakje nassimix en we hadden zo’n zin in een broodje echte kaas….ja af en toe moet je jezelf een beetje verwennen hoor! Ook nog onze slag geslagen bij een van de vele fruitkraampjes op straat; ze hebben hier van alles en het ziet er ook altijd zo gezellig uit. Zodra we aan kwamen rijden sprongen de verkoopsters al voor de auto om ons te stoppen voor hún kraampje, en toen we uitstapten werd Tom door 1 van de dames aan zijn arm meegetrokken naar een kraampje, en ik door een andere vrouw naar een andere kraam. En dus was het over en weer schreeuwen naar elkaar wie wat en waar ging kopen, naar elkaar toelopen kon niet, want de dames hielden ons gewoon vast, “koop bij mij!” was het steeds. We hebben wel gelachen hoor, ze waren erg aardig, maar wilden gewoon érg graag verkopen!

Na Cotonou zijn we weer teruggereden naar Grand Popo, nog een paar dagen genoten van het strand en de zee, en daarna naar boven gegaan, richting Dassa. Onderweg wéér elektradraden in de auto gesmolten, balen, want we hadden het idee om nog wat leuke dingen te gaan bekijken, o.a. een dorpje wat op palen boven het water is gebouwd. Toch maar weer de plannen gewijzigd en snel doorgereden naar Dassa om daar op onze verblijfsplaats te gaan sleutelen voordat het donker wordt.

Bij een hotel in Dassa op de parkeerplaats gekampeerd. We mochten er gebruik maken van douche en toilet, nou daar hebben we van genoten! Geen water, dus er stonden emmers water klaar met een bakje erin; het bucketshower principe, en er renden van die gezellige joekels van kakkerlakken rond. Ach, deze Afrikaanse badkamers vragen om wat creativiteit, vóór ieder toiletbezoek even flink klapperen op de grond met je slippers, dan kun je net even je gang gaan zonder beestjes rond je voeten. We merken nu toch wel, dat hoe verder we Afrika ingaan, we smerigere plekken tegenkomen.

Nadat Tom de bedrading in de auto zodanig gerepareerd had dat we weer verder konden rijden, zijn we richting Nikki gereden, om zo dicht mogelijk in de buurt van de grens te gaan overnachten. We hadden namelijk toch een beetje last van stress, want we hadden Nigeriavisa voor maar 1 week, vanaf 24 april. En in Calabar, helemaal aan de andere kant van Nigeria gelegen, moesten we de visa voor Kameroen nog aanvragen, vóór het weekend.

Die dag kwamen we aan het einde van de middag in Nikki aan, en hebben we bij het Douanekantoortje alvast de uitstempels voor de Carnet de Passage gehaald. Daarna naar de Gendarmerie doorgereden bij Chikanda, de grenspost naar Nigeria. Aldaar hebben we gevraagd of ze ook alvast onze paspoorten wilden uitstempelen en of we daar ergens in de buurt, evt naast het kantoortje mochten overnachten. Er werd in eerste instantie erg moeilijk gedaan over onze verlopen visa, maar na ons verhaal over de elektraproblemen en dat het nu al zo laat was om nog verder te rijden, en we vanaf morgen maar 1 week Nigeriavisa hebben, mochten we gratis binnen de poorten van het Gendarmerieterrein kamperen en werden onze paspoorten alsnog zonder extra kosten uitgestempeld.

24 april vroeg de grens overgegaan; aan de andere kant van het hek waren meteen het Nigeriaanse Gendarmerie- en Customskantoor al te vinden. We waren best zenuwachtig voor dit land ivm alle negatieve verhalen, onrust in het land rondom de verkiezingen (14 en 21 april). Maar toen we aankwamen, werden we door iedereen begroet met “goodmorning my brother/sister, you’re welcome” het waren stuk voor stuk vriendelijke mensen! Toen we, net over de grens in een dorpje een agent vroegen of hij wist waar we geld konden wisselen, regelde hij een houten bankje voor ons naast de auto waarop we mochten wachten, en kwam er een paar minuten later een jongen naar ons toe die geld kwam wisselen.

De route die we hadden gekozen bleek een zeer slechte piste met vele kuilen en gigantische plassen, het leken wel rivierdoorwadingen, wat een water. Wel een hele mooie route overigens, en in de kleine dorpjes waar we doorheen reden, hoorden we steeds vanuit de verste verte de kinderen “Matule!!!!!” naar ons schreeuwen, we moesten er erg om lachen, want ze zwaaiden er lief bij en gingen helemaal uit hun dak als ze ons zagen. Later toen we er iemand om vroegen, bleek dat Matule hetzelfde is als: White man of blanke!

Roadblocks, die hebben ze veel in Nigeria we hebben er in totaal zo’n 65 gehad, we zijn ze voor de grap namelijk gaan turven onderweg. Een roadblock in Nigeria kun je omschrijven als een gespannen touwtje over de weg, een slagboom, een paar mannen in uniform met geweren die midden op de weg gaan staan, of een lat met spijkers. Steeds werd er gevraag door de mannen waar we naartoe wilden, waar we vandaan komen, en wat we komen doen, en natuurlijk ook of we iets voor een arme agent over hebben…nou nee! Steeds als we aan kwamen rijden bij een roadblock gaf Tom de mannen een stevige hand, en zeiden we allebei met een big smile “goodmorning sirs, how are you?”, dan zeiden de mannen veelal “hey white man, goodmorning!” Alle keren werd er een praatje met ons gemaakt, en werd ons daarna een goede en veilige reis gewenst, zonder moeilijk te doen als we zeiden dat we geen kado’s hadden.

Deze 1e dag Nigeria zijn we naar Mokwa gereden, en hebben we bij een guesthouse overnacht op de parkeerplaats. Ze stonden ons wel raar aan te kijken, toen we zeiden dat we geen kamer wilden hebben, maar alleen een parkeerplaats, het principe kamperen kennen ze hier niet blijkbaar… Bij dit guesthouse hadden we nog een nieuwe variant qua badkamer; wel water, geen licht, en weer een paar huisdieren (de familie kakkerlak), maar na een paar dagen niet douchen, hebben we er toch maar voor gekozen het erop te wagen, dus dat was douchen bij zaklamplicht.

De dag erop van Mokwa via Abuja naar Makurdi gereden. Het verhaal over dat de automobilisten hier als gekken rijden klopt, ze denken hier dat Nigeria een racebaan is! Eind van de dag in Makurdi op weer op zoek gegaan naar een hotel waar we op de parkeerplaats wilden kamperen. 1 hotel wilde dit niet, een 2e hotel moest het vragen aan de manager. Alleen toen we stonden te wachten op het antwoord van de receptiedame, vertelde een man die daar rondliep aan ons dat als het niet zou lukken, hij nog wel een ander hotel wist, iets met Plaza… Daarop volgde een gigantische ruzie, de receptiedame beschuldigde de man ervan dat hij haar gasten probeerde af te pakken, en schold hem uit, waarop de man haar naar haar keel vloog. Hij trok zich uiteindelijk terug omdat hij zag dat wij ervan schrokken. We konden na een telefoontje alsnog blijven kamperen, maar we vonden het maar een rare bedoening en zijn verder gegaan, op zoek naar een ander hotel ….iets met Plaza. We hebben het gevonden, het bleek een aardig groot en luxe hotel, en we mochten en voor een leuk bedragje op de parkeerplaats staan.

Van Makurdi naar Calabar, een laatste lange autorit. Vroeg in de middag kwamen we in Calabar aan. Snel bij het Consulaat van Kameroen de visa aangevraagd. We mochten er zelfs op wachten, we kregen ze dezelfde middag nog mee. Blij en opgelucht; Nigeria bijna door én de visa binnen voor Kameroen, dit hebben we dan ook gevierd in het Serengetihotel, een luxe hotel in de stad. We mochten er op de parkeerplaats kamperen, maar toen de receptiejongen ons de kamers showde tijdens een kleine rondleiding, en we hoorden dat er gratis draadloos internet en filmkanaal was, en dat er airco was…hebben we ons toch maar getrakteerd op een nachtje in zo’n heerlijke hotelkamer.

De laatste dag Nigeria hebben we ’s ochtends eerst het apenopvangcentrum, de Drill Ranch in Calabar bezocht. Hier hebben we uitgebreid uitleg en een rondleiding gekregen, erg leuk. We komen natuurlijk al meer in de buurt van tropische regenwouden, waar o.a. veel apen leven! Binnenkort gaan we ze waarschijnlijk nog in het echt zien ipv achter de tralies…

Na het apenbezoek hebben we 7 tankstations bezocht om diesel te vinden, en bij de 7e hadden we eindelijk beet. Diesel blijkt slecht verkrijgbaar en duurder dan benzine hier. Tank volgegooid en op weg gegaan naar Ekang, naar de grens van Kameroen. Grappig, want wat bleek nou, er bestaat ook een plaatsje Ikang, waar iedereen ons steeds naartoe had gewezen, tja, het lijkt een beetje op elkaar. Hierdoor liep het allemaal behoorlijk vertraging op, en hoopten we maar dat we op tijd in de geplande plaats zouden komen voor het donker, niet in de bush hoefden te overnachten.

De weg naar Ekang was een heel slechte en modderige weg door een weer prachtig bosgebied. Een flinke regenbui gehad en onderweg de fiets verloren doordat de auto grote klappen maakte ivm de kuilen in de weg. Een jongen op een motorfiets kwam ons inhalen op een gegeven moment, om te zeggen dat we de fiets hadden verloren, een paar kilometer terug. Maf, we hadden het niet eens gemerkt. Aangezien we de fiets toch al niet gebruikten, ondanks onze goede voornemens, en het ding steeds in de weg zat, hebben we de jongen verteld dat hij hem mag hebben, hij vond het geweldig. Achteraf toen we verder bedachten we ons, dat de fietsendrager en het slot nog om de fiets zitten, en wij de sleutel hebben, dus voordat hij door de bossen kan fietsen heeft hij nog wel ietswat werk te doen!

Eind van de middag hebben we de grenspost in Ekang bereikt, de stempels bij de Nigeriaanse Customs en Police geregeld en daarna de brug overgereden naar de grenspost van Otu, Kameroen. De man van het Customskantoor bood ons uit zichzelf aan om bij het kantoortje te kamperen, aangezien het eerstvolgende dorp nog een aardig stuk rijden was, en het al donker begon te worden. Voor drankjes stuurde hij nog even een boodschappenjongen voor ons op pad, en zo werden we op een heel vriendelijke en gastvrije manier in Kameroen ontvangen.

De Google Earth Waypoints van Benin vind je hier en die van Nigeria hier.

Burkina Faso en Togo

2007-04-23T13:50:00.000+01:00

Eind maart zijn we naar de hoofdstad van Burkina Faso gereden, met volgens de Lonely Planet “the coolest name for a capital city in the world”….Ouagadougou!

Ook in Burkina Faso erg vriendelijke mensen, en wat opvalt aan het straatbeeld zijn de vele fietsers en brommertjes, het krioelt ervan. En niets is te gek, hele gezinnen zitten samen op 1 brommer, je ziet mensen met geiten of schapen achterop gebonden, of met een bosje kippen aan hun pootjes aan het stuur, zelfs mensen met een tafel al balancerend op hun hoofd.

In deze stad hebben we heerlijk een week bij Wim gelogeerd, een broer van vrienden van Toms ouders, die al bijna een jaar in Ouagadougou woont ivm zijn werk.

We zijn een avondje met Wim mee geweest naar een Hollandse club waar alle Nederlanders in Ouagadougou op zaterdagavond naartoe gaan met man/vrouw en kinderen, erg grappig zo ver van huis en dan zoveel Nederlanders bij elkaar. We hebben hier gezellig met medewerkers van de Nederlandse Ambassade gekletst, en we hebben er zelfs bitterballen gegeten!

In Ouagadougou dinsdag 3 april de visa voor Nigeria aangevraagd, erg apart, lang wachten, veel gegevens invullen ( je haar- en oogkleur, andere kenmerken en of je wel eens in de gevangenis hebt gezeten…) en zelfs nog een persoonlijk interview met de visa-man gehad, het leek wel een kruisverhoor. Maar goed, de beste man vertelde ons dat we de visa 2 dagen later konden ophalen, dus we waren allang blij.

Echter bleek donderdagochtend nadat we betaald hadden (stom, we hadden te laat gekeken), dat de data niet juist waren. We kregen een week de tijd om Nigeria te doorkruizen, met ingang van 4 april…beetje onhaalbaar, en we hadden speciaal om een latere ingangsdatum gevraagd om samen met anderen Nigeria te doorkruizen. Dus wij op hoge poten terug en gevraagd om het te wijzigen. Hier werd erg moeilijk over gedaan, want volgens het loopmannetje van de visaman was dit toch echt door ons aangevraagd en moesten we maar gewoon snel vertrekken, dan konden we het nog wel halen…tuurlijk! Na veel gedoe en gezeur mochten we alsnog die middag terugkomen om met de visaman te praten. Maar toen we op het afgesproken tijdstip aankwamen, bleek die er toch weer níet te zijn…. Vrijdagochtend om 09.00 uur mochten we weer terugkomen om met de hem te praten, dan zou hij er écht zijn…

Vrijdagochtend extra vroeg vertrokken om voor 09.00 uur bij de ambassade te zijn, en uitgerekend onderweg er naartoe werden we aangehouden door de politie…we zouden door rood zijn gereden, ook al was het oranje volgens ons. De agent was het er niet mee eens en nam Toms rijbewijs in. We kregen een klein bonnetje mee, met het verzoek naar het politiekantoor te gaan om de boete te betalen en het rijbewijs daar weer op te halen. Gelukkig mocht dit ook ná het ambassade bezoek. We waren er al met al nog wel op tijd en troffen meteen de visaman, na enige discussie en uitleg heeft hij onze 1e visa gecanceld en nieuwe uitgeschreven, zodat we nu voldoende tijd hebben om nog door Togo en Benin te reizen, en met de andere overlanders samen te reizen door Nigeria. Dat was gelukkig geregeld, toen nog de politie… Bij aankomst op het politiekantoor werden we verzocht 12000 CFA te betalen toen we ons bonnetje inleverden ivm door rood licht rijden. Toen wij vertelden het hier niet mee eens te zijn, omdat het oranje was. Na wat discussie zijn we bij de Chef terecht gekomen. Blijkbaar had de chef niet zo’n zin in lange discussies en regelde dat we ons rijbewijs zonder te betalen terugkregen…

Al met al een aardig regelweekje, we hebben naast het regelen van de visa een autoverzekering geregeld voor de komende paar maanden, advies en informatie ingewonnen bij de Nederlandse Ambassade over o.a. Nigeria en de landen erna, en een nieuwe waterfilter gekocht, we hadden al een handpompje bij ons, maar we hebben ons toch wat vergist in de hoeveelheid drinkwater die we verbruiken in deze hitte, soms boven de 45 graden.

Verder hebben we bij Wim thuis op ons gemak onze spullen en de auto weer op orde kunnen brengen, de was gedaan, fietsje gepoetst, heerlijk gegeten en we hebben in een slaapkamer met airco geslapen, wat wel erg lekker is na een paar weken zweten in ons daktentje. Dat was écht even bijkomen, nogmaals bedankt daarvoor Wim!!!

Na ons verblijf bij Wim zijn we nog een paar nachten naar een camping gegaan, net buiten de stad. Hier hebben we weer gezellig samen met Keith en Julie gestaan, die al we eerder in Bamako ontmoet hadden. Maandag 9 april zijn wij naar Togo gegaan.

De grensovergang naar Togo ging vrij snel. We hebben de visa aan de grens geregeld, een week/transitvisa, welke we in Lome gratis kunnen verlengen. Wat ons opviel was dat de wegblokkades/politiecontroles in Togo er anders uitzien. Tot nu toe zagen we steeds olietonnen met een slagboom ertussen, maar nu zijn het olietonnen met een strakgetrokken touw ertussen. Als oom agent een babbeltje met je heeft gemaakt en je heeft goedgekeurd, laten ze het touw voor je zakken en mag je doorrijden. We hebben er in dit land aardig wat gehad, maar bij de meesten konden we zo doorrijden.

De 1e nacht in Togo hebben we overnacht op de parkeerplaats van een hotel in Dapaong, de 2e nacht in Atakpamé. Er zijn hier bijna geen campings, vandaar deze oplossing om niet in het wild te kamperen. Wel grappig, we hebben steeds veel bekijks en ook aanspraak bij het in- en uitklappen van onze daktent. Hotelmedewerkers en gasten gaan gewoon aan de zijkant naar je staan kijken, alsof het een voorstelling is. Aapjes kijken…

We kwamen er al snel achter dat in dit land regelmatig geen elektriciteit blijkt te zijn, waardoor je ’s avonds overal generatoren hoort brommen en we zelfs in een restaurant bij zaklamplicht hebben gegeten.

Waar we erg om gelachen hebben is dat als we in Togo een colaaTJE bestellen, we een fles van 60cl krijgen! En wat ook leuk is, is eten kopen vanuit je auto, langs de kant van de weg. We hadden ergens vrouwen met manden brood zien lopen, dus draaiden we ons autoraampje open en riepen “du pain a vendre?” en binnen een paar tellen stond een groep broodverkoopsters naast de auto. Omdat ze allemaal graag wilden verkopen, duwden ze hun brood door het raam, en uiteindelijk zaten we toen met 10 broden op schoot! Een beetje te veel van het goede, dus vrolijk 9 broden terug naar buiten geduwd en 1 vrouw gelukkig gemaakt en betaald.

Vanuit Atakpamé hebben we een hele mooie route gereden via Badou richting Kpalimé, een track door de bossen en bergen. Onderweg zagen we schattige kleine dorpjes met rode kleihuisjes met strodaken, en werd er vrolijk door de dorpsbewoners naar ons gezwaaid. Tijdens deze track, in the middle of nowhere, kwam er ineens rook achter het dashboard vandaan, dat was wel even schrikken! O.a. een zekering was gesmolten en de radio deed het niet meer, en we konden niet zien wat nu de oorzaak was. Toen Tom de gesmolten zekering eruit gehaald had en de auto weer rookvrij was, hebben we besloten maar niet naar Kpalimé te gaan zoals we hadden gepland, maar gelijk door te rijden naar Lomé, omdat er in een hoofdstad toch altijd meer mogelijkheden zijn voor garages. Dat betekende wel dat we een stuk in het donker moesten rijden. Dit was niet fijn, zigzaggen tussen fietsen, brommers en auto’s, veelal rijdend zonder licht, en dan ook nog eens onverlichte straten…Maar we hebben het prima gered, en hebben een camping aan de kust gevonden. In de Lonely Planet gids leek deze camping zo geweldig, maar het was vreselijk. Dit was onze eerste ontmoeting met een echte bucket-shower (water uit een put halen en vervolgens de emmer over je kop gooien), dat was eigenlijk nog wel grappig, maar wat erg vervelend was, was dat er gigantisch agressieve waakhonden op het terrein waren, en het was er super smerig. We hebben al veel meegemaakt maar hier werden we erg chagrijnig van, juist nu konden we wel een fijne plek gebruiken om de elektraproblemen na te kijken.

Enfin, de volgende ochtend vroeg verder op zoek gegaan naar een andere camping, die was er niet, maar bij een hotel aan het strand mochten we gratis op de parkeerplaats staan. Tom heeft hier de schade aan de auto bekeken, en helaas bleek dat er erg veel elektriciteitsdraden waren gesmolten. De eigenaar van het hotel wist gelukkig een goede garage, waar we met een paar dagen terecht konden. Het waren 2 lange garagedagen, want toen de elektricien het dashboard had losgeschroefd bleek er flink werk aan de winkel; door een kortsluiting was de isolatie en een flink aantal draden van de draadboom gesmolten. De draden werden allemaal nagekeken en uitgeplozen, vervolgens werden er een aantal vervangen, en werd er nieuwe isolatie aangebracht. Met 8 mannetjes werd er aan gewerkt, de elektricien, zijn hulp, en 6 mannen keken toe, maar we mogen niet klagen, het werd netjes gerepareerd en arbeidsloon kost hier niet veel.

In Lomé zelf was er helaas weinig bijzonders te zien, het is een vieze stad en erg druk. Onderweg tijdens het rijden door de stad hebben we meerdere keren goedkeurende blikken en duimen in de lucht gekregen ivm de Saving Grace Foundation-sticker op onze auto, leuk! In Togo wordt zowiezo al veel reclame gemaakt langs de kanten van de wegen voor HIV-protection viel ons op.

Nadat de auto gerepareerd was, zijn we 18 april naar Benin gegaan, daar zullen we nog een weekje doorbrengen en vervolgens doorrijden naar Nigeria.

De Google Earth Waypoints van Burkina Faso vind je hier en die van Togo hier.

Mali-Benin 1-1

2007-03-31T18:04:00.000+01:00

Sinds het begin van onze reis zijn we nog niet zoveel vriendelijke en oprechte mensen tegen gekomen als in Mali. Bij de grensovergang werden we vriendelijk geholpen, onderweg werden we geholpen door dorpsbewoners toen we een lekker band hadden, mensen wijzen je de weg zonder om cadeaus te vragen en werkelijke alle bewoners uit de kleine dorpjes zwaaien vriendelijk naar ons alsof ze ons al jaren kennen.

Toch maar besloten om niet meteen vanaf de grens door te rijden naar Bamako, maar om onze eerste ‘echte’ lekke band te laten plakken in Kayes, om daar ook meteen een nacht te verblijven. Het is wel duidelijk laagseizoen, want wij waren de enige gasten en het sanitair was ook niet berekend op gasten, denken wij.

De volgende dag proberen de warmte voor te zijn, en toch maar om 7 uur in de auto gestapt, voor de route naar Bamako. Onderweg kwamen we Richard weer tegen, een Engelse motorrijder op doorreis, die ons vertelde over een geschikte plaats om de kamperen in Bamako, waar een aantal andere Afrikaoverlanders zouden staan.

Bamako is een typische Afrikaanse stad, veel verschil tussen arm en rijk en vooral heel veel vervuiling en heel druk verkeer. Er passen altijd meer auto’s op een weghelft dan dat wij in Europa voor ogen hebben. Je hebt in ieder geval de zekerheid, welke weg je ook inslaat er zit altijd een brommer in je dode hoek.

De camping is gelegen op een prachtige plaats aan de Niger, in de buurt van het centrum en heeft een schoon zwembad. Dit was toch erg fijn, want dat kon goed compenseren met het gebrek aan water voor de douches en toiletten. Hier hebben wij Julie en Keith (uit Schotland en Ierland)ontmoet, ook zij gaan naar Zuid-Afrika met ongeveer het zelfde tijdschema. Toch prettig want nu kunnen wij door de moeilijke landen in konvooi rijden. Dus vanaf half april hebben wij reismaatjes tot na Angola.

Tijdens ons verblijf in Bamako hebben we een aantal uitstapjes gedaan, een traditionele Malinese uitgaansavond, met een gaar taxibusje het centrum in geweest; uit eten en daarna een openlucht muziekoptreden.

Het meest bijzondere was toch wel de internationale voetbalwedstrijd Mali–Benin. De uitslag was 1-1, niet echt bijzonder, maar de sfeer daarin tegen was super. De kaart verkoop was een grote chaos, en de entree nog groter. Eenmaal in het stadion was er geen plaats te vinden. Dit kwam waarschijnlijk door ons gebrek aan kaartjes...door de drukte was het niet mogelijk om kaartjes te kopen, en had onze gids maar bedacht om maar gewoon door te lopen. Het helpt dan ook wel om de blanke toerist te zijn. Na lang zoeken hadden we zelfs een ‘zit’plaatsje gevonden. Onze gids had ons gewaarschuwd dat er na afloop van de wedstrijd wat problemen zouden kunnen komen, dus voor het einde van de wedstrijd hadden we het stadion verlaten om te proberen een taxi te vinden. Met ons waren er slechts 10.000 andere personen die dat bedacht hadden, dus de taxi’s zaten al snel vol. De Mercedes busjes met plaats voor 20 mensen (MB100) zaten snel vol, maar op het dak passen minstens evenveel mensen, en op de achterbumper kunnen ook nog zeker 10 mensen hangen... Wij hadden bedacht dat dit niet de veiligste manier was om naar de camping te komen, dus na een uurtje gewacht te hebben, was er nog 1 taxi over, en die kon onze Europese prijs niet weigeren. Ondanks alle risico’s en ontberingen was het super om een internationale wedstrijd live mee te maken.

Na deze avonden hebben wij tijdelijk afscheid genomen van Keith en Julie om onze weg te vervolgen richting Djenne, Mopti, en Pays de Dogon.

Djenne staat bekend om de grootste en oudste moddermoskee van Mali. Op aanraden van een hotelier hebben we gekozen een piste te nemen naar Djenne, om in eerste instantie de toeristenpont te vermijden, en het echte Mali te zien.

Het was inderdaad een prachtige route, en na 6 uur over 100 km gedaan te hebben (we waren een beetje verdwaald) hadden we 20 kilometer buiten Djenne in het wild ons tentje maar opgezet. Het was een leuke lokatie met veel bomen, maar ook veel sporen van koeien en geiten. Daar hadden we eigenlijk niet zozeer over nagedacht. Gedurende de avond hebben we regelmatig bezoek gehad van de lokale bevolking, die gezellig een praatje kwam maken en naar ons, rare buitenlanders, kwamen kijken. Hun veestapel volgde die nacht; lekker grazen rondom de auto en het lekkerste gras staat toch altijd in de buurt van de ladder. Ondanks dat dit ten koste gaat van de nachtrust, was dit onze eerst ervaring met het échte wild… Laat de leeuwen maar komen, of niet...

Djenne is een toeristenval bij uitstek. De Moskee is mooi maar niet toegankelijk, en om richting Mopti te gaan is een pont noodzakelijk, en ja die gaat alleen bij voldoende belangstelling. Tijdens de wachttijd kan alles verkocht en gekocht worden, van kettinkjes, eten tot de gemiddelde huwelijksafspraken. In Mali is mij al een aantal keer een vrouw aangeboden, en de vraag of Laura te koop was, is hier schijnbaar geen onbeleefde vraag.

Na Djenne waren we snel richting Mopti gegaan. In deze plaats en in het gehele Pays de Dogon is een overschot aan gidsen, dus het was een beetje moeilijk te genieten in Mopti van de bootjes en het water. Iedere stop hingen er een aantal gidsen aan de auto. Mopti staat bekend als het Venetië van Mali door alle punter-achtige bootjes; piroques. Uiteraard waren we ook op de camping niet veilig voor de gidsen. Het meest gebruikte argument was dat het niet mogelijk is om het Pays de Dogon te bezichtigen zonder gids. Gedeeltelijk is dat wel de waarheid omdat je in Pays de Dogon ook gestalkt wordt door gidsen. Wij wilden vooral de huisjes van de Tellem

mensen zien. De Tellem, een volk wat ook in het Dogongebied leefde, hebben in vroegere tijden huisjes gemaakt, hoog in de steile berghellingen, de meeste zijn nog steeds niet bereikbaar. De Dogon dachten daarom dat deze mensen konden vliegen of magische krachten gebruikten om in hun huizen te komen…

De nacht hebben wij doorgebracht in een typisch campement, het vinden van een campement is niet moeilijk, maar het werd al snel lastig op het moment dat wij de auto op een binnenplaats wilden parkeren. Al snel waren alle kinderen uit het hele dorp verzameld rond de auto en we hebben nog nooit zoveel verschillende aanwijzingen tegelijkertijd gekregen. Het was voor de kinderen ook raar dat zij niet op de auto mochten klimmen (?!!) dus over en weer een klein beetje miscommunicatie maar uiteindelijk een goede en leuke plek gevonden. Zelfs een traditioneel hapje meegegeten met de familie in het campement, een warme en grijze meelsubstantie met daarbij een vis-baobabbladerensausje. Leuk om mee te maken, met zn allen eten uit een grote tobbe, gewoon met je handen, alleen lekker is anders vonden wij.

De grens met Burkina Faso was een super snelle en vriendelijke grens, wederom hoefden wij niets te betalen. Dit keer hebben wij zelfs 2 broden gekregen van de politie. Dit is was een schok en een bevestiging van ons goede gevoel over Mali .

De Google Earth Waypoints van Mali vind je hier.

Senegal

2007-03-27T10:28:00.000+01:00

NA NGA DEF! (hallo in Wolof, de meest gebruikte taal in Senegal)

Van 9 tot en met 21 maart zijn we in Senegal geweest, waarvan 1 week bij Camping Zebrabar, aan de rand van Parc National de la Langue Barberie(bekend om vele vogelsoorten) vlakbij Saint-Louis. Een vriendelijk zwitsers echtpaar runt deze gezellige camping met bar;een plek waar veel Afrika-overlanders zoals wij komen. Eindelijk weer eens warme douches en schone toiletten, wat een luxe. Een heerlijk weekje gerelaxed; in De Senegal gezwommen, tot laat geborreld en spelletjes gedaan in de bar met Freya, Lander en andere (ook Nederlandse)campinggasten.

Tom en Lander zijn zelfs nog een middag mee geweest met een visser en zijn hulpjes, ze hebben samen met een boot op de Senegal gevist(de netten en lijnen die overdag waren uitgezet binnengehaald) En de vangst…die werd die avond op een kampvuur op het strand voor ons allen klaargemaakt…een unieke ervaring!

12 en 14 maart leek het voor ons wel Sinterklaas. Op de camping kwam een grote groep Nederlanders van de Amsterdam-Dakar-Challange, dat was wel even gezellig. Met veel een praatje gemaakt en elkaars auto’s bekeken, en omdat zij al bijna op hun eindbestemming waren, en bepaalde dingen niet meer zouden gebruiken, hebben ze ons blij gemaakt met unoxworsten, soep, duo penotti, pindakaas, jerrycans, een extra waterzak en wat Nissan Patrol onderdelen, nogmaals bedankt mensen!!!

Reizen is trouwens niet alleen luieren, reizen is óók werken ontdekken we nu wel; we hebben in deze week de auto schoongemaakt en heringericht na een aantal stoffige en stuiterige dagen, was gedaan, voorraad eten weer bijgevuld in de miniwinkeltjes en marktkraampjes van Saint-Louis, (om eten te kopen, dat is toch elke keer weer een belevenis in Afrika, je moet je gevoel voor hygiene écht overboord gooien hier, en je hebt hier veelal een neusknijper nodig…maar tot nu toe eten we evengoed nog verse groenten/vlees)en we hebben in de werkplaats op de camping de chasissteunen van de auto laten vervangen. De eigenaar had geregeld dat we zijn lasser wel een paar dagen mochten lenen, onder voorwaarde dat de lasser tussendoor, bij de geplande werkzaamheden van de watertoren op de camping zou helpen. Om te voorkomen dat we bijna 3 dagen de auto kwijt waren, zijn Tom en Lander samen bij de eigenaar “in dienst” gegaan, zodat de lasser door kon werken en de auto alsnog in 2 dagen klaar was.

Zo zijn we 16 maart uitgerust, opgeruimd, én met nieuwe chasissteunen weer op pad gegaan; naar Dakar op de visa voor Mali aan te vragen. Toch best spannend om de eerste keer een visum aan te vragen bij een ambassade (Mauritanië aan de grens geregeld en Marokko en Senegal geen visum nodig), maar het verliep vrij soepel; formulieren invullen (persoonsgegevens, wat is de reden van je bezoek, wat doe je voor werk, hoe heet je vader en je moeder, ja ze willen aardig wat van je weten..) dan betalen en paspoorten inleveren. Omdat de visa pas 19/2 klaar zouden zijn, hebben we het weekend in Dakar en omgeving doorgebracht.

Zo zijn we naar Lac Rose geweest, ook beroemd als eindbestemming van dé jaarlijkse Dakar Rally. Omdat het water hier 10 x zouter is dan de oceaan, en door de hoge concentratie mineralen, ziet het meer er roze uit wanneer ’s middags de zon hoog staat. Een heel vreemd, maar prachtig gezicht! Langs de kant van het meet zie je tientallen bergjes zout. De lokale vrouwen verzamelen hier het zout en doen dit vervolgens in zakken voor de verkoop.

Na een nachtje op en camping met uitzicht op Lac Rose, hebben we een opvangcentrum voor reuzenschildpadden bekeken, Le Village des Tortues, en zijn daarna weer naar Dakar gegaan.

In Dakar heb je voornamelijk hotels, geen campings, dus besloten we op zoek te gaan naar een hotel met “campingmogelijkheid” zoals het in onze reisgidsen staat beschreven. Rijden door Dakar is eigenlijk meer slalommen, scooters, auto’s, vrachtwagens, karretjes met ezels, scooters en overvolle taxibusjes en daartussen straatverkopers… Nu zijn we inmiddels al wel wat gewend hieraan, maar het was hier toch een slagje erger vanwege de wegwerkzaamheden. Op een gegeven moment reden we met zo’n 10 auto’s naast elkaar op de weg om ergens in te voegen, en tja, dan is het net als alle anderen, keihard toeteren+duwen, en dan kom je er wel.

Tijdens de rit, bij elk stoplicht en kruising, groots bezoek van straatverkopers aan de autoramen, een afstandsbediening? we have no tv! Klerenhangers? We do not have a closet! Of ze vragen of ze je schoenen mogen poetsen, ookal dragen we slippers..! Zelfs jochies die op straat proberen vogeltjes te verkopen, 100 kleine gele soort parkietjes in een hokje gepropt…we zitten dan al te grappen..”zou je hem dan in een zakje meekrijgen als je er een koopt..?” maar eigenlijk is het gewoon heel zielig.

Enfin, we hebben de “camping” uiteindelijk gevonden, een stuk grond naast een strand en restaurant, van het restaurant mochten we dan het toilet en de openlucht(strand)douche gebruiken, er was zelfs een nachtwaker. Nog een mazzeltje op deze camping; we bleken gratis te kunnen internetten via een draadloos netwerk uit de buurt wat blijkbaar niet beveiligd was.

Dit weekend ook nog een dagje Ile de Goree gedaan, het voormalig slaveneiland voor de kust van Dakar. Een heel toeristisch uitje, maar ook erg leuk om gezien te hebben; schattige straatjes en steegjes met koloniale huizen in vrolijke kleuren en oude gebouwen uit de tijd van de slavernij.

19 maart de visa opgehaald bij de ambassade van Mali, afgezakt naar Toubab Dialao, en overnacht in een soort backpackerscomplex genaamd Sobo-Bade. We hebben onze ogen uitgekeken, alle gebouwen, muren, daken, plafonds en vloeren, alles is versierd met mozaieksteentjes, schelpen en kunst (beelden), en beetje een Gaudi-achtige style.

We hadden al gehoord dat de route naar Mali via Tambacounda lastige zou zijn vanwege de slechte wegen, maar zoooo slecht hadden we ook niet gedacht, wat een weg, een gatenkaas is er niets bij! Maar ondanks al het gestuiter en de hitte in het binnenland, hebben we genoten van deze rit door de savanne; lieve kleine huisjes met strodaken, zwaaiende kindertjes die niet om cadeaus vragen, vrouwen met schalen fruit op hun hoofd, baobabbomen, mega sprinkhanen, gieren en heel veel yellow hornbillbirds (weet even de Nederlandse naam niet)

Wat dat betreft is Senegal een heel kleurrijk lang in tegenstelling tot Mauritantië, mannen en ook vrouwen lopen in Senegal in prachtige kleurrijke kleding, en zelfs vrachtwagens en taxibusjes zijn vrolijk beschilderd en versierd.

21 maart zijn we van Tambacounda naar Kayes (Mali) gereden. Onze wegenkaart gaf aan dat het een “unsealed road” zou zijn, maar dit bleek gewoon asfalt, dus binnen een paar uur waren we al bij de grens van Mali; uitstempelen paspoorten bij de politiepost en uitstempelen voor de carnet de passage in Kidira (Senegal), dan een stukje “nomansland”, vervolgens instempelen paspoorten en de douane van Mali in Diboli, en dit alles heeft slechts een uur geduurt. We werden bij de overgang zelfs vriendelijk geholpen en hoefden geen geld te betalen, wat we gewend waren bij de voorgaande landen, een leuk begin van Mali!

Hier vind je de Google Earth Waypoints van Senegal.

Einde Marokko, Mauritanië en begin Senegal

2007-03-19T09:11:00.000+01:00

Na een aantal weken flink rijden en wat dagen relaxen bij deze een verslag van meerdere landen samen.

Laten wij maar beginnen in Marokko, camping Fort Bou Jerif. We hadden daar genoten van een maaltijd in het restaurant, van het Marokkaanse Visje heeft Tom de plaatselijke buikloop gekregen. Na een aantal pillen hebben we toch besloten om snel richting de kust te gaan, Sidi Ifni, om daar verder op orde te komen. Tijdens ons verblijf daar, werden wij door een campinggast erop geattendeerd dat de Patrol redelijk op zijn kont begon te hangen. Daarom besloten we om de bladveren te laten opkloppen in de plaatselijke garage. En bekwaam zoals de mensen daar zijn is de auto 8cm gegroeid, wat een verschil. De klus was niet zo groot, zeiden ze, dus ze hadden maximaal 4 uur nodig…maar 8 uur later waren ze uiteindelijk klaar… Na deze enerverende dag bij de garage, hebben we op het strand van de camping met wat campinggasten genoten van de maanverduistering, kampvuur erbij, bier/wijn/champagne; erg gezelllig.

4 maart zijn we aan onze marathonetappe begonnen;de asfalt route door de Western Sahara is zo lang (zo’n 1400km rechte weg) warm en saai, ook steeds meer politie controles richting de grens en steeds minder leuke dingen om te bekijken. Maar wel voor het eerst in het wild gekampeerd! We hadden een plekje gevonden bij een zandafgraving ongeveer een kilometer van de weg en die bleek de volgende ochtend nog operationeel, om half 9 waren de eerste vrachtwagens ter plaatse... snel spullen gepakt, vriendelijk naar de vrachtwagenchauffeurs gezwaaid en weer verder gereden, niets aan de hand!

De grensovergang naar Mauritanië is een makkelijke, maar wij hadden de pech dat er een grote groep vlak voor ons was, dus na 3 uur hangen en zo nu en dan een uniform die om een cadeau vraagt, waren we in Mauritanië. In Mauritanië is het niet mogelijk om direct geld bij de bank te halen, dus het hele land draait op het wisselen van geld. Voor ons nog nieuw dus uiteraard waren we de eerste keer al een beetje opgelicht door de camping-businessman. Maar goed, al doende leert men, dus je komt al snel op straat terecht om daar te wisselen voor de juiste koers.

Mauritanië zijn we snel doorgereden. We hebben gekozen om geen woestijnroute te pakken, maar de geasfalteerde weg tot ongeveer 100 km voor de hoofdstad Nouakchott. Het laatste stuk over het strand, en ook op het strand gekampeerd. Een geweldige ervaring, zeker gezien we 20 km voor de hoofdstad door het leger terug werden gestuurd, omdat we blijkbaar op een wat verboden terrein terecht waren gekomen. Dit was overigens precies tijdens onze geplande pauze, omdat het tij verkeerd was om überhaupt nog te rijden op het strand. Dus de terugtocht was ploeteren door het mulle zand en opkomend water. Gelukkig waren we met nog een andere auto samen (Duits stel, ontmoet op camping in Nouadhibou), zodat we elkaar in ieder geval konden helpen.

Om alle problematiek bij de grens wat te verminderen hebben we de verzekering voor de CFA landen (voor nu Senegal en Mali) maar in Nouakchott gehaald. Nouakchott is een typische smerige onoverzichtelijke Afrikaanse stad, het vinden van het verzekeringskantoor duurde daarom ook 2 uur. Tijdens onze speurtocht naar een plaats om te overnachten zijn wij Lander en Freya weer tegengekomen, een stel die wij in Chefchaouen hebben ontmoet, wat een toeval. Wij hebben maar besloten om gezamenlijk naar de grens van Senegal te rijden. ’s Avonds bij de auberge lekker gegeten en volgende dag was Tom wederom geveld, ditmaal door een Mauretanische buikloop. Halverwege de rit naar de grens heeft Laura dan ook haar eerste Afrika kilometers gemaakt. Tijdens de rit kwamen we midden in een soort verkiezings-promotie-tour terecht. Dit gaat toch wat anders dan in Nederland, er reden minsten 5 auto’s op 2 rijbanen, juichende dorpsbewoners langs de kanten van de wegen, pickuptrucks met daarop joelende mannen in blauwe jurken en overal nomadententen versierd met flyers van HUN partij. Zigzaggen door de menigten, stukken door de berm rijden, over het midden van de weg, iedereen reed op die manier, erg apart, maar we zijn eruitgekomen. Als toetje nog even 100km zandpiste naar de grensovergang bij Diama(wasbordweg en veel gaten).

De grens was redelijk voorspelbaar, hier betalen, daar betalen en vooral veel gezeur om cadeautjes. De Senegalese grenzen staan vooral bekend voor de boefjes en de dure formaliteiten. Het lijkt alsof Senegal liever geen toeristen heeft, in ieder geval niet vlakbij de grens; erg veel en strenge politiecontroles op gordels, of je 2 gevarendriehoeken bij je hebt en een brandblusser, of je lichten het goed doen en of je verzekering in orde hebt. Vriendelijk lachen en gewoon meewerken dan is er niets aan de hand . Ondanks alles ging het bij de grens redelijk vlot, en konden wij snel richting de Zebrabar rijden. De Zebrabar is een gezellige camping, 20 km na St. Louis, waar veel overlanders komen en waar de faciliteiten prima zijn. We zijn er een weekje gebleven en we hebben er wat laten lassen aan de auto.

Voor de liefhebbers staan de nieuwe Google Earth waypoints, waarmee je onze route kunt volgen, hier:
Marokko 2
Mauritanië
Senegal

Marokko

2007-03-01T19:38:00.000+01:00

19 februari hebben we dan eindelijk de oversteek naar Marokko gemaakt. Van Algeciras met de boot naar Ceuta (Spaans); een tocht van 35 minuten!

In Ceuta waren we in ongeveer 45 minuten de grens over, standaard Afrikaans “geharrewar”; veel mannetjes die je willen helpen met je papieren voor geld, maar we hebben het zelf geregeld, en dat ging prima!

Zodra we Marokko binnen waren, zijn we naar Chefchaouen gereden, een stadje in de Rif Mountains. De route voer door een prachtig groen berglandschap met kleine dorpjes. Langs de kant van de weg liepen vrouwen met bossen takken op hun rug, en overal zie je koeien, ezels, schapen en geiten loslopen, ook gezellig óp de weg.

De camping van Chefchaouen ligt net boven de stad, aan de rand van een bos. De 1e nacht in Marokko moest best wennen; de vele moskeegeluiden, en de kou en regen. Maar we zijn er 2 nachten gebleven, want we wilden hier de medina graag bezoeken.

De medina van Chefchaouen is echt geweldig! en bestaat uit tientallen kleine smalle straatjes, steegjes en trappetjes, vol met huisjes, winkeltjes en bedrijfjes, met grotendeels prachtig beschilderde en bewerkte deuren. Dit alles in blauwtinten. We hebben er een paar uur rondgelopen en onze ogen uitgekeken!

We werden nog door een man in de medina uitgenodigd voor een kopje Marokkaanse muntthee, “zonder commerciële bijbedoelingen”, zei hij. We hebben van deze man uitleg gekregen over de Berbergebruiken en hoe ze tapijten maken. Natuurlijk was deze uitnodiging niet zomaar, want na de thee en de mooie praatjes kwam het commerciële Berbertje toch wel in hem naar boven…wat na wat afdingkunsten heeft geresulteerd in een échte dromedaris-jellaba voor Tom. Alle mannen in Marokko lopen hierin rond, lekker voor de kou, en de puntmuts is overal handig voor, kou, regen, zon en tegen de “bad eyes” zoals ze zeggen.

Na Chefchaouen zijn we een dag naar naar Fès, en vervolgens naar Meknès gegaan. Ook hier op de campings staat het vol met campers; veel fransen en wat duitsers en Nederlanders. Veel kwamen even een praatje met ons maken, want ze zijn toch wel nieuwsgierig naar wat we van plan zijn met zo’n 4x4auto met daktent. Wel leuk hoor, want van al deze praatjes hou je best leuke tips over én o.a. een wegenkaart van Marokko en een extra jerrycan voor water!

Ivm wat problemen met onze Coleman-benzinebrander hebben we Fès en Meknès niet bezocht, maar zijn we op zoek gegaan naar onderdelen voor de brander of een alternatief kooktoestel. Aangezien dit in beide steden niet lukte zijn we de 23e naar het warme en zonnige Marrakesh gegaan.

In Marrakesh hebben we op een leuke camping gestaan met voor de verandering eens schone toiletten en douches, heerlijk! Op deze camping hebben we een engelse man, Richard, ontmoet. Hij gaat met zijn motor een paar maanden door Marokko, Mauretanië en Senegal touren, misschien dat we nog wat afspreken om en deel samen te rijden, mochten we rond dezelfde tijd bij de grens aankomen. Tijdens dit gesprek kwamen we er trouwens achter dat we hier een uur vroeger leven dan in Spanje, wát een blunder zeg, want we zitten al een week in Marokko!

24 februari zijn we met de taxi naar het centrum van Marrakesh gegaan.
Daar aangekomen zijn we naar de medina en het daarnaastliggende marktplein, wat een drukte! Zoveel mensen bij elkaar in kleine nauwe straatjes, rondscheurende brommers, karretjes met ezels, we werden er dizzy van! Maar…ontzettende mooie dingen gezien; piepkleine winkeltjes, heerlijk-geurende en mooi uitgestalde kruiden, tajines, schoenen, aardewerk, houtwerk, sieraden, vrouwen die je handen willen beschilderen met henna, slangenbezweerders, verhalenvertellers en nog veel meer.

We hadden de Calomanbrander meegenomen, en hebben zo iemand gevonden die ons naar een winkeltje bracht waar ze gasstellen verkopen. Zo zijn we de trotse eigenaar geworden van een echte Sultan, een Marokkaans 2pits-gasstel. Want Coleman blijkt in Marokko helaas niet te bestaan…

Na Marrakesh zijn we naar Agadir vertrokken, een vrij moderne stad aan de kust. Even naar het strand geweest om te pootjes baden, en de nacht verbleven op een camping in de stad. Het valt wel op dat hier in Marokko overal zwerfhonden en katten rondlopen, ook op de campings, je krijgt al jeuk bij het zien van deze beestjes…

26 februari naar Tafraoute gereden, via een prachtige route door de Anti-Atlas. Vanuit Tafraoute zijn we, na een kleine lunch in de buitenlucht, naar de oases bij Afella Ighir gegaan, wat ontzettend mooi was het daar!

Teruggekomen van deze tocht hebben we een plaats op Camping Les Trois Palmiers geboekt in Tafraoute, met een prachtig uitzicht op de bergen en palmbomen, wat wil een mens nog meer!

27 februari vanuit Tafraoute richting de kust gegaan, met als doel een camping naast Fort Bou Jerid, in de omgeving van Guelmime. We zijn op een of andere track beland, wat best wat zweetdruppels heeft veroorzaakt, een krom fietswiel en een verbogen fietsendrager. Uiteindelijk toch maar de track maar gelaten voor wat het was, en via een andere route, met nog steeds vrij heftige 4x4 stukken en de gevonden gpscoördinaten, de camping weten te vinden…

Fijn dat we er later achter kwamen dat er op de camping campers stonden, er blijkt dus ook een “normale” weg naartoe te gaan… Ach ja, dan hebben we in ieder geval goed kunnen oefenen in 4x4 rijden, en we moeten zeggen; de patrol heeft het prima gedaan!

De route door Marokko kun je met behulp van Google Earth hier bekijken.

Einde Europa!!

2007-02-20T11:36:00.000+01:00

Na een langere reis dan gepland, hebben wij bijna Europa verlaten. De vertraging was niet zo heel erg, aangezien wij een aantal dagen hebben doorgebracht bij Garage Orliac, voor de kenners onder ons; de garage in Lougratte. Nu was dat geen probleem, omdat wij gebruik konden maken van het huisje van Nico en Lidy.

Het klinkt heel dramatisch, een paar dagen bij een garage doorbrengen. Maar dat viel reuze mee hoor, het was best gezellig! Het hele dorp liep bij deze garagist naar binnen voor een praatje, dus je begrijpt het, we moesten gewoon een beetje geduld hebben..en we hebben van een dorpsbewoner meteen nog wat tips over Marokko gekregen!

De reden voor ons bezoek aan de garagist, waren de voorwiellagers, die moesten een beetje gesteld worden. Een klusje van niets, maar zonder het juiste gereedschap lastig, dus gekozen voor het gemak. Tijdens ons verblijf bleek ook ons scheidingsrelais (onderspanning beveiliging voor de start accu’s) kapot, dus ook hiervoor een nieuwe geregeld. Dit probleem kwam vooral door een miscommunicatie tussen Tom en de gebruiksaanwijzing…

Enfin, alle problemen verholpen en zaterdagochtend zijn wij vroeg vertrokken richting Spanje, met een route via Andorra. Het blijft toch altijd leuk, wintersport files, sneeuw en vooral een aantal steile hellingen, maar de patrol heeft zich voortreffelijk gehouden. Goed, de auto’s achter ons hadden iets wat last van een zwarte mist, maar ook daar hebben wij geen klachten over gehoord (we hadden de muziek maar wat harder gezet).

En toen kwam het grote moment; in Andorra, voor het eerst kamperen, in de buitenlucht! Het was een beetje koud, maar het gaf een super goed gevoel om echt in de ‘bush’ te zijn.

Zondag hadden we besloten om op tijd te vertrekken met als doel voorbij Madrid te komen. Het was super rustig op de weg, en uiteindelijk zijn we zelfs tot iets voorbij Granada gekomen. Morgen nog een klein stukje naar Malaga of Algeciras en dan gaat het ‘echte’ avontuur beginnen, Marokko!!!

We zullen proberen om in ieder geval iedere week een stukje te schrijven!

Afscheid..

2007-02-11T23:47:00.000+01:00

Het moeilijke van een lange reis is het 'afscheid' nemen. We hebben vandaag genoten van alle aandacht, ondanks dat wij niet iedereen zolang hebben kunnen spreken als dat wij zouden willen. In ieder geval willen we iedereen enorm bedanken voor alle lieve telefoontjes, smsjes, kaartjes en creatieve cadeaus!!!

Over een paar uurtjes gaat ons avontuur dan écht beginnen! We beloven dat we regelmatig wat ons ons laten horen, via de website of via de mail. Wij hebben niet alle email-adressen, dus stuur ons even een mailtje dan zetten wij je in ons adresboek.

Dikke kus Tom en Laura

Ze is geboren, Nienke, ons prachtige nichtje!!

2007-02-08T17:12:00.000+01:00

Gelukkig nog net voor ons vertrek zijn wij weer Oom en Tante geworden. Ze heet Nienke en is 3400 gr en 50cm lang. Uiteraard zijn Judith, Marco en Luuk super gelukkig met de kleine meid. We zijn heel blij dat het kindje nog voor ons vertrek is geboren. Helaas zullen wij de eerste maanden van haar leventje niet meemaken, maar dat zullen wij na terugkomst méér dan goed maken!!

Start van de Reis

2007-01-15T09:35:00.001+01:00

Vanaf 1 februari zullen wij onze belevenissen gaan beschrijven op deze site.

Tom en Laura

Stichting Saving Grace Foundation

2007-01-11T11:35:00.000+01:00

Wij hebben besloten om toch wat voor een goed doel te doen. Wij zijn onlangs benaderd door een bijzondere vrouw, Hetty van Dijk, die zich met haar stichting inzet voor de HIV besmette mensen in Malawi. Hieronder kan je meer lezen over wat de stichting doet en uiteraard zullen er nog genoeg verhalen volgen.

The Saving Grace Foundation
door Hetty van Dijk

Een tijdje geleden attendeerde tante (van Laura) Hennie mij op de plannen van Tom & Laura. Zelf besmet met het Afrikavirus, was ik direct geïnteresseerd in hun trip en vooral benieuwd of ze Malawi zouden aandoen. Daar loopt namelijk een door mij opgestart project, Saving Grace.

In 2003 ontmoette ik in Lilongwe, de hoofdstad van Malawi, via een publicatie in The Guardian, Grace Mathanga, een toen 30-jarige vrouw, besmet met het aids-virus. Haar man en enig kind had zij al verloren aan deze ziekte, nu bleek ook zij HIV positief. Levensreddende aids-remmers waren echter voor haar onbetaalbaar en daarmee leek ook haar lot bezegeld. Als arts liet de gedachte mij niet los dat ik voor 25 Euro per maand een leven kon redden, en zo kwam ik met Grace in contact. We maakten samen plannen om haar medische verzorging veilig te stellen, en de maandelijke levering van de benodigde medicijncocktail te garanderen, ook na mijn vertrek. En zo geschiedde: sinds augustus 2003 slikt Grace iedere dag twee tabletten, en is haar gezondheid aanzienlijk verbeterd en inmiddels gestabiliseerd.

Een half jaar later bezocht The Guardian Grace opnieuw, en berichtte uitvoerig over haar. Hierop ontving ik zoveel reacties op mijn e-mailadres (400), dat ik in overleg met The Guardian een organisatie heb opgericht, om alle donaties in goede banen te leiden, The Saving Grace Foundation (SGF). Sindsdien doneert onze stichting jaarlijks een kleine 40.000 Euro aan HIV positieve Malawianen, aanvankelijk voor aids-remmers, later toen die gratis beschikbaar kwamen, voor algemene ondersteuning. Er is daarvoor een samenwerkingsverband opgezet met NAPHAM, de National Association of People living with HIV/Aids in Malawi. Deze organisatie geeft voorlichting, verzorgt transport naar en van ziekenhuizen, levert thuiszorg, en begeleidt in de breedste zin mensen met HIV/Aids door het hele land. Jaarlijks wordt ter plaatse geëvalueerd en ontvangen onze donateurs een update.

Laura & Tom willen Grace en NAPHAM bezoeken in Lilongwe. En omdat ze nu en onderweg ook een beetje reclame voor SGF willen maken, prijkt er een fraaie sticker op hun auto. Onze website www.savinggrace.eu is binnenkort operationeel en via rekeningnummer 48 24 35 488 tnv St. Saving Grace Foundation te Oosterend zijn alle donaties meer dan welkom.

Route

2006-11-30T23:36:00.000+01:00

Voorbereidingen

2006-11-30T23:31:00.000+01:00

Onze reisauto: Nissan Patrol Wagon D.T.

Wie zijn wij?

2006-11-30T23:25:00.001+01:00

Wij zijn Tom Schoof en Laura van der Werve.

We hebben elkaar in 2001 op Texel leren kennen op een vakantiepark. Laura is daar gaan werken nadat zij haar toerisme opleiding had afgerond. Tom kwam er in dat jaar stage lopen, ook voor zijn toerisme opleiding. In 2002 zijn we samen naar Alphen aan den Rijn verhuisd.

Tom, 26 jaar, is werkzaam als hoofd bezoekersservice bij Vogelpark Avifauna.
Laura, 28, werkt als medewerkster reserveringen bij Hogenboom Vakantieparken.

We hebben allebei onze baan opgezegd om onze droom werkelijk te maken; een half jaar lang reizen door Afrika.

In 2004 en 2005 hebben we in Zuid-Afrika en Mozambique een aantal weken rondgetrokken. Geweldig was dat! Tijdens onze reis in november 2005 hebben we mensen ontmoet die met hun jeep en daktent van Zuid-Afrika naar Ethiopië gingen reizen. Tot afgelopen zomer hebben we daarover gefantaseerd en bedacht dat wij dan wel het hele continent Afrika zouden willen doorkruizen. Maar wanneer is dan het juiste moment? In juli 2006 hebben we de knoop doorgehakt, banen opzeggen, huis verhuren, op naar Afrika!

12 februari 2007 gaan wij een half jaar lang reizen door Afrika in onze Nissan Patrol 3.3 TD. Wij zullen vanuit Alphen aan den Rijn naar Spanje rijden om daar de oversteek te maken naar Marokko. Vanuit daar zullen wij via de westkust van Afrika naar Kaapstad rijden.

Via deze website kun je onze voorbereidingen volgen, en vanaf 12 februari zullen wij uitgebreid verslag doen van al onze avonturen, zodat je mee kunt genieten van onze reis DOOR AFRIKA!

Google Earth bestanden

2006-10-02T19:27:00.000+01:00

Hieronder vind je onze routes en waypoints. Om de waypoints en routes te bekijken heb je het programma Google Earth nodig. Daarna is het heel simpel, even dubbelklikken, openen, eventueel uitpakken en dan opent Google Earth automatisch.

Thuis

Europa

Marokko 1

Marokko 2

Mauritanië

Senegal

Senegal 2

Mali

Burkina Faso

Togo

Benin

Nigeria

Kameroen

Gabon

Congo deel 1

Contact / Nieuwsbrief

2006-10-01T23:32:00.000+01:00

Wij zijn te bereiken via het e-mail adres:

tom.laura (hier zet je een apenstaartje) gmail.com

Wil je op de hoogte gehouden worden van dit avontuur?
Stuur ons dan je e-mailadres, dan zullen wij je berichten wanneer wij een nieuw verslag op de site hebben geplaatst!